FIRST. [6]

posted on 18 Jan 2009 20:58 by khapp in F-I-R-S-T
 

F I R S T.

Fan fiction.

Yaoi style

YunJae ft. YooSu

 

 

First.......[6]

 

"อะไร แค่ให้ชั้นติดรถไปด้วยแค่นี้ทำไมนายต้องทำหน้าแบบนี้ทุกทีล่ะ" เสียงใสเอ่ยถามพลางมองไปยังอีกคนที่คร่อมอยู่บนมอเตอร์ไซต์ของตัวเอง ท่าทางหน้าตาของอีกฝ่ายที่ไม่ได้บ่งบอกว่าอยากจะมีเพื่อนร่วมทางไปด้วยสักเท่าไหร่นัก

"ถ้านายไม่อยากถูกทิ้งไว้นี่ก็อย่าถามได้ไหม" เสียงยูชอนบอกเอ่ยผ่านหมวกกันน๊อคสีเข้มออกมา

"ง่ะ ก็ได้ ไม่ถามแล้ว แต่นายหันมานี่ก่อน" เสียงใสเอ่ยบอกออกมา

"นี่กี่นิ้ว?" คำถามมาพร้อมกับเจ้าของร่างเล็กที่ชูนิ้วขึ้นสามนิ้วพร้อมหน้าตาจริงจัง

"นายทำบ้าอะไรน่ะ?" เสียงยูชอนถามอีกคนออกมาอย่างไม่เข้าใจเอาเสียเลย

"ฮิยะฮะฮะ ก็เช็คสตินายไง ดูว่านายไม่ได้เมาจนเบลออยู่ เพราะชั้นจะได้ติดรถนายไปอย่างสบายใจไม่ต้องกลัวไปทิ้งชีวิตไว้ข้างทางที่ไหนไง" เสียงจุนซูเอ่ยบอกออกมา

เช็คสติ?...

ยูชอนคิดพลางมองหน้าอีกคนผ่านหมวกกันน๊อคสีเข้มนั้นอย่างไม่เข้าใจระดับสติปัญญาของอีกฝ่ายเอาเสียเลย...

ยืนคุยกันมาตั้งนานขนาดนี้ยังต้องเช็คสติอีกเหรอ???

 

"สองนิ้ว"

"หา?????"

"นายหาอะไร?"

"งั้นเอาใหม่ นายดูใหม่อีกทีนะ นี่กี่นิ้ว" เสียงจุนซูเอ่ยถามออกไปอีกครั้งพร้อมกับนิ้วที่เปลี่ยนจากสามเหลือเพียงหนึ่งนิ้ว

"สองนิ้ว" เสียงทุ้มเอ่ยตอบออกมาเรียบๆ

"??"

"อย่ามาทำยืนงงแบบนั้น ถ้าไม่ขึ้นอีกชั้นจะไปจริงๆแล้วนะ" เสียงยูชอนเอ่ยบอกออกมาอย่างตัดรำคาญ พร้อมกับเสียงเครื่องมอเตอร์ไซต์ที่ถูกสตาร์ทการทำงานขึ้น ทำเอาจุนซูที่ยืนอยู่รีบสาวเท้าแล้วพาตัวเองขึ้นไปซ้อนอย่างรวดเร็ว ท่าทางที่ทำเอาเจ้าของรถต้องส่ายหัวออกมา ก่อนจะขับรถทะยานออกไปท่ามกลางความมืดของถนนกลางดึกแบบนี้ เจ้าของใบหน้าหล่อเหลาที่ตอนนี้ไม่ได้ดูเย็นชาเหมือนทุกที เพราะภายใต้หมวกกันน๊อคสีเข้มนั้นมันมีรอยยิ้มบางๆอยู่ในนั้น...

.

.

.

"เฮ้อ...." เสียงถอนใจมาพร้อมกับเจ้าของร่างสูงที่ยืนมองคนที่หลับไปแล้วบนฟูกที่ปูเอาไว้ที่พื้นตามสไตล์ห้องนอนแบบดั้งเดิม เจ้าของใบหน้าสีเรื่อที่ตอนนี้หลับสนิทอย่างไร้สติอยู่กับตัวจนแม้แต่ถูกเขาแบกขึ้นมาถึงนี่ก็ยังไม่มีกระดิกเลยสักนิด..แต่มันก็เรื่องปกติเพราะเจ้าตัวก็ไม่ใช่คนคอแข็งอะไร ดื่มมาก่อนจากร้านแล้วแถมยังมานั่งดื่มต่อกับเขาอีก... แถมยังหลับไม่รู้เรื่องเอาเสียเลย...

ทำไมอีกฝ่ายถึงได้ชอบกลั่นแกล้งเขานักนะ... คำพูดพวกนั้นกว่าจะตัดสินใจพูดออกมาได้ มันไม่ใช่สิ่งที่ทำกันง่ายๆเลย

ยุนโฮคิดพลางทิ้งตัวลงนั่งกับพื้นมองคนบนฟูกที่หลับไปแล้วไปเรื่อยๆ

 

"ใครบอกว่าเป็นชั้นแล้วจะต้องโชคดีเสมอไป... คิดว่านายแอบชอบคนอื่นเป็นอยู่คนเดียวหรือไงแจจุง..." เสียงทุ้มเอ่ยบอกออกไปกับอีกคนที่หลับไปแล้ว..

"ทำไมมันถึงได้เป็นแบบนี้นะ..." ทำไมเขาต้องมาชอบเอาคนที่ไม่ได้มองเขาเลยด้วย

  

มือหนาจัดการดึงเอาผ้าห่มขึ้นมาคลุมร่างอีกคนเอาไว้ ก่อนจะเปลี่ยนเป็นหยุดปลายนิ้วไว้ที่เส้นผมสีดำขลับนั้นอย่างอดเสียไม่ได้... เส้นผมตามธรรมชาติ ที่ไม่ได้ผ่านการจัดทรงหรือทำอะไรลงไป

 

"อืม...ถ้าว่ากันตามปกติ คงเป็นเพราะคนเรามักต้องการหรือโหยหาในสิ่งที่ตัวเองไม่มี หรือคิดว่าตัวเองไม่มี แต่เรื่องพวกนี้บางทีมันก็เชื่อไม่ค่อยได้หรอก" เสียงชางมินแทรกความเงียบขึ้นมา เสียงที่ทำเอายุนโฮที่นั่งอยู่รีบชักมือตัวเองกลับมาแทบไม่ทัน ก่อนจะหันไปพบว่าตรงบานประตูนั้นมันมีเจ้าของเสียงยืนอยู่ตรงนั้นแล้ว

"น.. นายมาแล้วเหรอ ...แจจุงเมาหลับน่ะ ชั้นเลยพาขึ้นมานี่...จะกลับแล้วล่ะ" เสียงยุนโฮที่ยังตั้งหลักไม่ทันเอ่ยบอกออกไป

 

ให้ตายเหอะ ทำไมเขาต้องรู้สึกกลัวไอ้เด็กคนนี้กันด้วยวะ (- -") เจ้าของร่างสูงที่ตอนนี้พาตัวเองลุกขึ้นเตรียมออกไปแล้วคิดอย่างไม่เข้าใจตัวเอง...

ทำเป็นคนมีความผิดติดตัวไปได้ ช่างไม่เข้าท่าเอาเสียเลย...

 

"ดูท่ายังไงคราวนี้มีคนต้องเสียหมื่นวอนแน่ๆ" เสียงชางมินเอ่ยขึ้นมาลอยๆเมื่ออีกคนกำลังจะเดินผ่านไปพลางยกยิ้ม...

"???"

"นายชอบพี่ชั้นสินะ"

?!!

เสียงคำพูดโผล่งออกมาตรงๆ คำถามตรงๆที่มาแบบไม่ตั้งตัวทำเอายุนโฮที่กำลังจะสาวเท้าออกไปชะงักนิ่งอย่างตั้งหลักไม่ทัน

ปล่อยให้ดวงตาอันชาญฉลาดของชางมินกำลังมองดูชายหนุ่มเพื่อนของพี่ชายอย่างสังเกตท่าที

 

"...ชั้น..." เสียงทุ้มหลุดลอดออกมาเท่านั้น ก่อนที่เสียงโทรศัพท์มือถือของตัวเองจะดังขัดขึ้นมาช่วยชีวิตไว้เสียก่อน มือหนารีบล้วงมันขึ้นมารับแล้วเดินหายออกไปไม่พูดอะไรที่เป็นการตอบคำถามอีกคนออกมาอีก..

 

ชางมินมองคนที่เดินออกไปแล้วอย่างนิ่งเงียบ... และมั่นใจว่าที่ตัวเองคิดไว้มันไม่มีทางผิดแน่

 

แต่ถ้านาย แค่ยอมรับมันออกมาก็ยังไม่กล้า ความจริงก็ไม่น่าจะต้องมาเสียเวลาอยู่ตรงนี้แบบนี้เลย

ไปหาคนอื่นที่ตัวเองกล้าพูดว่าชอบคบไปไม่น่าจะดีกว่าหรือไง

ชางมินคิดก่อนจะจัดการปิดไฟในห้องนอนของพี่ชายตัวเองแล้วเดินหายออกไปพร้อมกับบานประตูที่เลื่อนปิดลง

.....

 

"โทรมาทำไมป่านนี้น่ะจุนซู"  เสียงยุนโฮเอ่ยถามอีกคนออกไปอย่างแปลกใจ เพราะดึกขนาดนี้ ถ้าเขาจำไม่ผิดลูกคุณหนูอย่างเพื่อนเขามันนอนหลับไปแล้วไม่ใช่เหรอไง

"หือ ให้ไปรับ?  ป่านนี้เนี่ยน๊ะ?" ใบหน้าหล่อเหลาเลิกคิ้วคิด เพราะถ้าจำไม่ผิดนี่มันเที่ยงคืนกว่าแล้ว ไม่ใช่เที่ยงวัน

"นายไปทำอะไรอยู่แถวนั้นล่ะ"

"ได้ เดี๋ยวชั้นไป" เสียงทุ้มเอ่ยกรอกกลับไป ก่อนจะไปจัดการถอยรถของจีฮุนแล้วขับหายออกไป

.

.

.

///////////////////

 

"แจจุง..."

"แจจุง!"

"หะ หา?!!! มีอะไรเหรอ?" แจจุงที่ยืนใจลอยอยู่สะดุ้งโหยงทันทีกับเสียงเรียกพลางหันไปยังข้างหลังที่ตอนนี้มีใครอีกคนเดินออกมาจากตัวบ้าน

"นายจะออกไปไหนน่ะ" ยุนโฮถามพลางมองไปยังอีกคนที่วันนี้ดูหอบของพะรุงพะรังกว่าทุกที

"ของที่น้าชั้นโทรมาฝากซื้อน่ะ จะเอาไปให้ที่บ้านป้ากึมเอ เพราะเห็นว่าเย็นนี้หลานชายจะไปซุงนัม เลยขอฝากติดรถไปด้วย" เสียงแจจุงเอ่ยอธิบายอีกคนออกไป ก่อนจะหอบเอากล่องกระดาษใบใหญ่ให้กระชับขึ้น พร้อมกับถุงในมือที่พ่วงติดมาด้วยอีก

"มานี่ เดี๋ยวชั้นช่วย" เสียงทุ้มเอ่ยบอกพลางจัดการส่งมือของตัวเองออกไปรับเอากล่องที่อีกฝ่ายถืออยู่มาแทน หากแต่ข้าวของที่พะรุงพะรังนั้นก็ทำเอากล่องที่ถืออยู่แทบจะร่วงลงพื้นไปแล้วถ้าไม่ติดว่าอีกคนคว้าเอาไว้ได้ทันท่วงที

"ช..ชั้นขอโทษ"

"ไม่เป็นไร แต่มันหนักจริงๆนั่นละ ดีนะที่ชั้นออกมาเห็นก่อนไม่งั้นนายหอบไปคนเดียวแบบนี้ หนักแย่"

"อืม..."

"ตกลงพรุ่งนี้นายก็เริ่มกลับไปทำงานที่ร้านหนังสือนั่นอีกแล้วละสิ"

"อือ ก็มันปิดปรับปรุงเรียบร้อยแล้ว ก็คงต้องไปทำต่อ ชั้นว่าจะทำไปเรื่อยๆจนกว่าจะได้งานประจำ" เสียงเบาเอ่ยบอกออกมา

"ถ้าอย่างนั้นก็ดีแล้ว ส่วนชั้น ถ้าชั้นยังไม่ได้งานที่ชอบก็จะกลับไปเริ่มงานที่บ้านแล้วเหมือนกัน"

"นายจะกลับไปอยู่บ้านใหญ่เหรอ" เสียงแจจุงเอ่ยถามพลางลอบมองกลับมา

"นายว่ายังไงละ นายว่าชั้นควรจะกลับไปดีรึเปล่า"

"อะไรกันมันก็ต้องแล้วแต่นายสิ ...ถามชั้นทำไมกัน"

"ก็ชั้นอยากรู้ความเห็นนายยังไงล่ะ... แต่ช่างเถอะ ดูก่อน ถ้าได้งานที่ต้องการ ก็อาจจะอยู่ที่นี่ต่อไปเรื่อยๆก็ได้" เสียงทุ้มเอ่ยบอกออกไป... ดวงตาเรียวลอบมองอีกคน คำตอบไถๆไปเรื่อยที่มันไม่ได้ตรงกับความจริงเอาเสียเลย...เพราะความจริงน่ะ เขาอยากจะไปไกลจากคนข้างๆนี่ที่ไหนกัน

 "จริงสิ เมื่อคืน... ขอบใจนะที่แบกชั้นเข้าบ้าน"เสียงเบาของอีกคนเอ่ยบอกกลับมา

"อ้อ ไม่เป็นไรหรอก แต่ชั้นไม่คิดเลยนะ ว่านายจะหลับกลางอากาศแบบนั้นได้ด้วย" เสียงทุ้มเอ่ยถามพลางมองไปยังอีกคน

"แต่... เมื่อคืนเราคุยค้างถึงตรงไหนนายจำได้รึเปล่า?" เสียงยุนโฮเอ่ยถามต่อออกไปพลางมองอีกคน อย่างนึกขึ้นได้

"...เมื่อคืนเหรอ...ชั้นจำไม่ได้แล้วล่ะรู้แต่ว่านายพูดเรื่องน้องโยริน อะไรสักอย่าง...แต่ที่เหลือจำไม่ได้แล้ว" เสียงเอ่ยบอกออกมาพลางพยายามนึกหากแต่ก็ดูเหมือนในสมองมันจะมีอยู่เท่านั้นจริงๆ

"นายจำได้แค่นั้นจริงๆเหรอ?"

"อืม...เท่านั้นละ....ทำไมเหรอ" เสียงแจจุงเอ่ยบอกพลางมองสีหน้าอีกคนที่นิ่งไปชั่วขณะอย่างไม่เข้าใจ

"เปล่าก็แค่ถามดูน่ะ... ถึงแล้วนายกดกริ่งเรียกสิ" เสียงทุ้มเอ่ยบอกพลางหยุดอยู่ที่หน้าบ้านหลังนึง ดวงตาเรียวมองแจจุงที่เดินไปทำตามที่เขาว่าอย่างนึกคิดกับคำบอกก่อนหน้าที่เพิ่งได้ยินมา

คำบอกที่มันทำเขาเสียดายอยู่ลึกๆ เพราะกว่าจะกล้าพูดมันไม่ใช่เรื่องง่าย แต่...อีกใจนึงก็กลับดีใจที่อีกฝ่ายหลับไปแบบนั้น...เพราะถ้าตอนนั้นแจจุงยังมีสติครบ เขาอาจจะต้องได้ยินคำปฏิเสธกลับมาก็ได้...

ในเมื่อความจริงก็รู้อยู่ว่าคนที่แจจุงชอบนั้นมันไม่ใช่เขาเลย

.....

.

.

.

"อ้าว วันนี้อยู่นี่กันเหรอ" เสียงจีฮุนในชุดนอนลายการ์ตูนที่เพิ่งตื่นลงมาจากข้างบนเอ่ยทักขึ้นทันทีที่เห็นว่าห้องนั่งเล่นนั้นมันไม่ได้ว่างเปล่าอย่างทุกที

"นี่มันบ้านผมเหมือนกันแล้วทำไมจะอยู่ไม่ได้ล่ะ" เสียงยุนโฮเอ่ยบอกกลับไป เพราะความจริงบ้านหลังนี้คนออกเงินนั่นมันพ่อกับแม่ต่างหาก

"เปล่า ชั้นก็นึกว่าแกจะไม่อยู่ไง แล้วนี่ทำอะไรกันอยู่เหรอแจจุง" เสียงจีฮุนถามเมื่อเห็นว่าบนโต๊ะนั้นมันมีหนังสือหลายเล่มที่ตั้งกองไว้อยู่

"ช่วยกันดูงานอยู่น่ะฮะ" เสียงแจจุงเอ่ยบอกออกไป เพราะหลังจากนั่งเลือกดูงานในหน้าหนังสือเป็นเพื่อนยุนโฮมาได้พักใหญ่ก็ยังดูว่าจะไม่ได้เรื่องเสียที

"หือ ไปทำที่บริษัทพี่เอามั๊ยแจจุง" เสียงจีฮุนเสนอออกมาพร้อมกับทิ้งตัวลงนั่งข้างๆคนถูกถาม สิ่งที่ทำเอายุนโฮที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามชะงักนิ่ง ดวงตาเรียวที่เคยสนใจอยู่ในหน้าหนังสือกำลังมองเหลือบมองภาพตรงหน้าอย่างขัดใจลึกๆ

"มีตำแหน่งว่างเหรอฮะ" เสียงแจจุงเอ่ยถามออกไปอย่างสนใจ ก่อนจะต้องหันหน้าตัวเองกลับมาจับจ้องยังหนังสือแทบไม่ทันเมื่อดูเหมือนพี่สาวคนสวยจะนั่งใกล้เขามากกว่าทุกที

ใบหน้าที่ปกติเคยขาวจัดจนติดซีดไปบ้างเลยแดงเรื่อขึ้นมาอย่างห้ามไม่ได้... ภาพที่ทำเอาคนที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามเริ่มมือไม้สั่น (- -") ดวงตาเรียวเหลือบมองพี่สาวที่ช่างโผล่มาไม่รู้กาลเทศะอย่างพยายามอดทน...