Ka-wa-ii......[6]

posted on 11 Sep 2008 20:08 by khapp in Ka-wa-i
 

Ka-wa-ii

Historical?+Yaoi

Yunho x Jaejoong

 

Ka-wa-ii.......[6]

 

 

"ดีขึ้นบ้างรึยังท่าน" เสียงฮันกยองเอ่ยถามชายหนุ่มอีกคนที่เพิ่งรู้สึกตัวขึ้นมาอย่างเป็นห่วง เพราะเมื่อวานตนไม่ได้อยู่ดูอีกฝ่ายเพราะต้องไปธุระข้างนอก

"อือ ก็ดีขึ้นบ้างแล้วละ" เสียงเบาเอ่ยบอกออกมาก่อนจะมองท้องฟ้าที่สว่างจ้าแล้วนั้นอย่างนึกอะไรได้...

"วันนี้พักเถอะท่าน ไม่ต้องเข้าไปหรอก ข้าแวะเข้าไปดูให้มาแล้วว่ามันไม่มีอะไรที่ท่านต้องทำมากนัก"

"อย่างนั้นรึ" เสียงแจจุงเอ่ยบอกออกมาอย่างเบาใจลง เพราะความจริงตนเองก็ยังไปไม่ไหวเท่าไหร่นักเหมือนกัน เพราะอาการวิงเวียนนั้นมันยังคงมารบกวนเขาอยู่เป็นระยะ...

จริงสิ...

"ยุนโฮไปแล้วเหรอ?"

"ใช่ท่าน ไปตั้งแต่เมื่อคืนแล้วละ" เสียงฮันกยองเอ่ยบอกออกไปตามที่ตนรู้มา... คำบอกที่ทำเอาเจ้าของร่างที่นั่งอยู่หน้าหมองลง เพราะตนมัวแต่ป่วยแบบนี้ถึงไม่ได้ไปส่งยุนโฮ...

"ที่ถามนี่แสดงว่าท่านคงจะยังไม่ได้พบกันสินะ" เสียงฮันกยองเอ่ยบอกออกไปอย่างคาดเดา เพราะความจริงถ้ายุนโฮรู้ว่าแจจุงอยู่ในสภาพนี้คงยังไม่ไปแน่ๆ ตนเดาได้เลยอย่างไม่ต้องสงสัย...

"จริงสิ เมื่อเช้าคุณชายชิมแวะมาที่นี่ แต่ข้าบอกว่าท่านยังไม่ตื่น อีกฝ่ายก็เลยกลับไป เห็นว่าเย็นนี้คงไม่เข้ามาเรียนอักษรจีนกับท่าน เพราะอยากให้ท่านพักต่อออกไปอีกหน่อย" เสียงฮันกยองเอ่ยบอกออกไปตามที่ชายหนุ่มอีกคนบอกมา

"อย่างนั้นรึ น่าเสียดาย ข้ายังไม่ได้ขอบคุณชางมินเลยสักคำ" เพราะเห็นมูยองว่าเมื่อคืนชางมินก็อุตส่าห์ไปตามหมอมาให้แถมค่ายานั้นอีกฝ่ายก็ยังออกให้เขาอีก

"ไม่ต้องกังวลหรอกท่าน เห็นว่าพรุ่งนี้ตอนเย็นจะแวะเข้ามาเยี่ยม แต่บอกตามตรงข้านึกว่าท่านยุนโฮจะแวะมาหาท่านที่นี่เสียอีก" ฮันกยองเอ่ยออกมาอย่างไม่อยากเชื่อมากนักว่าอย่างยุนโอจะไปโดยไม่มาบอกลานายของตนแบบนี้

"ไม่มานะ เพราะถ้ามามูยองก็ต้องบอกข้าแล้วสิ ข้าว่ายุนโฮอาจจะต้องรีบเดินทางก็เป็นได้" เสียงแจจุงเอ่ยบอกออกไปตามที่ตัวเองคิด ก่อนที่ไม่นานลมหายใจยาวจะผ่อนออกมาจากจมูกสวยได้รูปนั้น...ความหนักใจที่เขาเองก็บอกไม่ได้เหมือนกันว่าทำไมเขาถึงรู้สึกไม่สบายใจแบบนี้...หรือเพราะเขาป่วยกันนะ...

.

.

.

"หือ เมื่อวานทรุดลงแล้วอย่างนั้นรึ" เสียงแหบเอ่ยถามหญิงสาวที่หลายวันจะเข้ามารายงานที่นี่สักครั้ง มูยองที่ความจริงเป็นข้ารับใช้อยู่ที่บ้านข้าราชการชั้นผู้น้อยชานเมือง หากแต่ตนขอให้มาคอยรับใช้ดูแลผู้สังเกตการณ์จากจีนผู้นั้นแทนและให้ทำอย่างอื่นตามคำสั่งของตนโดยให้ค่าตอบแทนที่สมน้ำสมเนื้อกัน

"แล้วจะให้ข้าหยุดยาได้รึยังท่าน" เสียงมูยองเอ่ยถามออกมาเพราะตอนนี้ยุนโฮเองก็ไม่อยู่แล้วและแจจุงเองก็คงไม่ได้เข้ากรมไปอีกวันสองวัน

"ยัง...เจ้าให้ยาต่อไปก่อน ไม่ต้องเป็นห่วงไปหรอก ยังไงยานี้ก็ไม่มีอันตรายร้ายแรงถึงชีวิตอย่างที่เจ้ากลัว"

"ขออนุญาตท่าน พ่อค้าชิมมาขอพบท่าน" เสียงข้ารับใช้จากด้านนอกเอ่ยร้องบอกเข้ามา พร้อมกับมูยองที่รู้หน้าที่ของตัวเองลาชายสูงวัยตรงหน้าแล้วพาตัวเองออกไป สวนกับชายอีกคนที่เพิ่งก้าวเข้ามา

ชางมินมองหญิงที่ก้มหน้าออกไปอย่างคุ้นตา...และจำได้ว่าอีกฝ่ายเป็นใคร

"อ้าว วันนี้ข่านึกว่าบิดาของเจ้าจะมาเองเสียอีกคุณชายชิม" เสียงเจ้ากรมเอ่ยบอกออกไปทักทายชายหนุ่มอีกคนที่กำลังพาตัวเองทิ้งตัวนั่งอยู่ตรงหน้าตน

"ใช่ท่าน เมื่อวานบิดาข้าออกไปท่าเรือและกลัวว่ากลับช้าอาจจะทำให้ท่านต้องรอ เลยสั่งให้ข้ามาพบท่านแทน.." ชางมินเอ่ยบอกออกไปอย่างนอบน้อม

"อืมอย่างนั้นรึ ไม่เป็นไร กับเจ้าใช่ว่าจะไม่เคยมาทำธุระแทนพ่อเจ้าสักหน่อยนี่นะ" เสียงทุ้มติดแหบเอ่ยบอกออกไปอย่างนึกชื่นชมความสามารถของชายหนุ่มตรงหน้าไม่ต่างไปจากคนอื่นๆมากนัก

"นี่คือป้ายอนุญาตขนสินค้าประจำปีนี้ของบิดาเจ้า" เสียงแหบเอ่ยบอกพลางหยิบเอากล่องไม้ขนาดพอพกพาได้ออกมาเปิดออกพร้อมกับหยิบแผ่นไม้สลักเป็นตัวอักษรและประทับตราของทางการเอาไว้ออกมา

"ตระกูลเจ้าเป็นที่วางใจมาหลายชั่วคนที่ทางวังหลวงให้ขนส่งสินค้าหลักต่างๆ และข้าก็หวังว่าเจ้าจะสานต่อได้ดีไม่แพ้กับบิดาของเจ้า" เสียงชายสูงวัยเอ่ยบอกพลางเลื่อนกล่องไม้นั้นไปไว้ตรงหน้าอีกคน

"ขอบคุณสำหรับของสิ่งนี้ และข้าคงต้องพยายามให้หนักขึ้น เพื่อที่จะได้เป็นอย่างที่ท่านว่า" เสียงชางมินเอ่ยบอกออกไป ก่อนจะเก็บเอากล่องไม้นั้นไปไว้ข้างตัว

"จริงสิ ข้าขอถามอะไรท่านสักหน่อยได้รึเปล่า" เสียงชางมินเอ่ยออกมา

"หือ ทำไมจะไม่ได้ละ" เสียงชายสูงวัยถามกลับมาอย่างอารมณ์ดี

"ทำไมท่านถึงเลือกมือปราบชองละ...ขออภัยท่าน แม้ความจริงข้าจะเป็นคนเสนอชื่อมือปราบชอง แต่ข้าก็รู้สึกเสียดายอยู่เหมือนกันที่เมืองหลวงจะต้องเสียคนมีฝีมือแบบนั้นไป"

"แล้วตอนที่เจ้าเสนอยุนโฮขึ้นมาเจ้ามีเหตุผลอะไรละ"

"ข้าก็..แค่เห็นว่าช่วงนี้พ่อค้าต่างเมืองมาก บางทีถ้าข่าวว่ามือปราบชองที่เป็นที่ขึ้นชื่อเรื่องฝีมือย้ายไปดูแลย่านนั้น อาจจะช่วยให้หลายคนเกิดความยำเกรงที่จะทำผิดและคิดที่จะทำเรื่องผ่าฝืนกฎน้อยลง..." ชางมินเอ่ยบอกออกไป แม้ความจริงนั่นจะไม่ใช่ทั้งหมดก็ตาม..

"ข้าก็คิดเห็นไม่ต่างไปจากเจ้าหรอกชางมิน" เสียงชายสูงวัยผู้เจนโลกเอ่ยบอกออกมา ตนรู้ว่าหลายคนคงสงสัยไม่ต่างจากที่ชางมินเป็น เพราะใครๆต่างคิดว่าตนจะเก็บยุนโฮไว้เมืองหลวงทั้งนั้น...

แต่เพราะมันมีเรื่องน่าขัดใจเกิดขึ้น ทำให้ตนเลือกที่จะตัดสินใจแบบนั้นไป...

"แต่อย่างที่เจ้าว่า คนมีฝีมืออย่างนั้นปล่อยให้ไปอยู่รอบนอกดูเป็นเรื่องที่ไม่เข้าท่าเท่าไหร่นัก ข้าจึงคิดว่าเมื่อเวลาเหมาะควรก็จะเรียกตัวอีกฝ่ายกลับมา เจ้าไม่ต้องคิดมากไปหรอก" เสียงชายสูงวัยเอ่ยบอกไปยังชางมินที่รับฟังคำพูดพวกนั้นไปเรื่อยๆ คำอธิบายที่มีเหตผลทำเอาเขาเองก็คิดว่ามันคงจะเป็นอย่างที่อีกฝ่ายว่ามาจริงๆ

.

.

.

"อ่า ดีแล้วที่ท่านดีขึ้น ข้าไม่เจอท่านวันเดียวท่านป่วยหนักขนาดนี้ได้ยังไงนะ ที่สำคัญคือก่อนหน้านั้นข้าดูไม่ออกได้ยังไงกัน เสียชื่อว่าที่หมออย่างข้าจริงเลย" เจ้าของร่างเล็กที่พาตัวเองมานั่งอยู่ข้างใครอีกคนที่วันนี้ไม่ได้เข้ากรมหลวงเช่นทุกวันเอ่ยบ่นพึมพำออกมา

"ฮ่าๆๆ เจ้าไม่ผิดสักหน่อยจุนซู ข้าเองต่างหากที่อยู่ๆก็เป็นอะไรขึ้นมาไม่บอกไม่กล่าว"

"นั่นสิ ข้าเองก็มัวแต่โกรธคนบางคนเลยไม่ได้มาหาท่านเลย แต่ข้าว่าท่านควรพักให้ดีขึ้นจริงๆก่อนแล้วค่อยกลับไปที่กรม หรือไม่ข้าว่าให้ฮันกยองขนจดหมายข่าวสารพวกนั้นมาให้ท่านที่นี่ก็ได้นี่" เสียงจุนซูเอ่ยบอกอย่างเสนอแนะ...

"ไม่ละ ข้าว่าข้าทำแบบเดิมนั้นละดีแล้ว เพราะขืนข้าเอาเปรียบและเอาแต่สบายแบบนั้นอาจถูกมองว่าทำหน้าที่ได้ไม่ดีพอก็เป็นได้ และข้าอาจถูกส่งตัวกลับ เจ้าจะยอมให้เป็นแบบนั้นเหรอ"

"ไม่ละ และนอกจากข้าที่ไม่ยอมแล้ว ข้าว่าท่านยุนโฮก็คงไม่ต่างกัน ฮิๆ" เสียงใสเอ่ยบอกออกมาอย่างพอเข้าใจถึงอีกคน

"หึ จริงสิ เห็นว่าท่านจะต้องเข้าวังไปร่วมงานฉลองที่กษัตริย์เซจองจัดขึ้นอย่างนั้นเหรอ"

"ใช่ ฮันกยองเพิ่งเข้ามาบอกข้าวันนี้เหมือนกัน"

"หึ ท่านพี่ข้าก็ไม่ได้เข้าไป ท่านยุนโฮก็ไม่อยู่ แล้วใครจะไปเป็นเพื่อนท่านละ" เสียงจุนซูเอ่ยออกมาอย่างพอนึกเดาว่าเข้าวังไปตัวคนเดียวนั้นมันกดดันขนาดไหน แถมงานนี้ต้องไปอยู่ท่ามกลางขุนนางอาวุโสทั้งนั้นอีก

"เรื่องนั้นคงไม่เป็นไรหรอก แต่เจ้าสิ เจ้าดีกับพี่เจ้าแล้วอย่างนั้นรึ ถ้าอย่างนั้นข่าวที่ข้าได้ยินมาว่าเจ้าโกรธกับพี่เจ้าอยู่คงไม่ใช่เรื่องจริงสินะ"

"หึ! ใครบอกท่าน ฮันกยองอีกสินะ และฮันกยองก็คงรู้มาจากฮีซอลด้วย" เห็นช่วงนี้ตั้งแต่ถูกสั่งไปดูแลฝึกเหล่าทหารในกรมด้วยกันสนิทขึ้นกว่าเมื่อก่อนเยอะเลย

"แล้วยังไง ข่าวนั้นไม่จริงใช่รึเปล่า"

"เปล่า ข่าวที่ท่านรู้มาน่ะมันถูกต้องแล้ว... ก็พี่ข้าอยากแอบกลับมาก่อนแล้วไม่ยอมบอกข้าทำไมละ!"

"พี่เจ้าอาจจะมีเหตุผลก็ได้"

"ไม่รู้ละ แค่บอกข้าแค่นั้นมันจะต้องมีเหตุผลอะไรที่ไม่ได้หรือยังไงกัน"

"แล้วเจ้าจะโกรธพี่เจ้าไปถึงเมื่อไหร่"

"จน...จนกว่าข้าจะพอใจ!"

"..."

"เอาน่า พี่ข้าทิ้งข้าไปตั้งนานโกรธแค่นี้ยังไม่คุ้มกันเลย แต่จริงสิ เข้าเรื่องของท่านดีกว่า ตกลงท่านยุนโฮไม่ได้มาหาท่านจริงๆน่ะเหรอ" ไหนข้าได้ยินพี่ข้าพูดว่ามานี่...เจ้าของร่างเล็กถามพลางมองไปยังอีกคนที่ส่ายหัวเป็นคำตอบ

"ไม่นะ"

"แล้ว ท่านไม่น้อยใจใช่รึเปล่า"

"หือ ทำไมข้าต้องรู้สึกแบบนั้นด้วยละ ยุนโฮอาจจะต้องรีบเดินทางก็เป็นได้ ข้าเองเสียอีกที่เอาแต่ป่วยจนไม่ได้ไปส่งน่ะ" เสียงแจจุงเอ่ยบอกออกไปพร้อมลมหายใจยาวที่ผ่อนออกมา ก่อนจะต้องหันไปเมื่อมูยองเข้ามาพร้อมถาดยาบำรุงอย่างเช่นทุกครั้ง

ถาดที่มีถ้วยใส่ยาสีเข้มทิ้งไออุ่นๆให้ลอยออกมาถูกจัดวางไว้พร้อมกับมูยองที่เมื่อเสร็จหน้าที่ก็ขอตัวเลี่ยงออกไป

"ยานี่เหรอ?ที่ท่านหมอที่คุณชายชิมตามมาจัดให้น่ะ"

"ใช่" แจจุงตอบพลางจัดการยกถ้วยยาที่กำลังอุ่นได้ที่นั้นขึ้นดื่ม

"ก็ดี ถ้าเป็นหมอประจำตระกูลชิมก็คงเก่งอยู่เหมือนกันละนะ แต่...ถ้าท่านยังไม่ดีขึ้นข้าคงต้องพาไปพบท่าหมอฮูเสียแล้ว"

"คงไม่ต้องถึงขั้นนั้นหรอก ข้าว่าอีกไม่กี่วันข้าก็คงจะกลับไปเป็นปกติแล้วละ"

"ถ้ามันเป็นอย่างนั้นก็ดี ข้าจะได้เบาใจ" เสียงเจ้าของร่างเล็กเอ่ยบอกออกไปพร้อมรอยยิ้ม

.

.

.

บ้านตระกูลชิม

"เจ้ามานี่ซิมูจิน" เสียงนายหญิงของตระกูลชิมเอ่ยออกปากเรียกหญิงสาวที่เดินรวมอยู่ในกลุ่มข้ารับใช้ให้แยกออกมา

"มีอะไรให้ข้าทำรึนายท่าน" เสียงหญิงสาวเอ่ยถามออกไปอย่างนอบน้อม

"เดี๋ยวเจ้ามานวดบ่าให้ข้าหน่อย" เยรินเอ่ยบอกพลางเดินนำไปยังลานในศาลากลางสวนในบ้านที่ตอนนี้ดูร่มรื่นด้วยแดดที่ไม่จัดจนเกินไป