[Story 11] Just One : My lovely one

posted on 28 Sep 2008 20:57 by khapp in Shortfic
 

[Story 11] Just one : My lovely one 

Yunho x Jaejoong

Yaoi ft. chota

Shortfic (มันยังกล้าใช้คำๆนี้)

 

"อือ..."

"พี่...อื้อ~..."

"อ๊ะ!"ดวงตาสวยเบิกกว้าง เส้นผมสีดำไหวไปตามแรงสะดุ้ง เมื่ออยู่ๆความเจ็บปวดก็ทำเอาคนที่อยู่บนเตียงต้องร้องออกมา

"พอเถอะ ไม่ต้องแล้วก็ได้" เสียงเบาเอ่ยปรามบอกไปยังอีกคนที่นั่งอยู่ตรงหน้า ร่างสูงที่นั่งคุกเข่าอยู่ตรงหน้าเจ้าของร่างบางที่นั่งอยู่บนเตียงกำลังเงยมองอีกคนพลางรั้งเอาข้อเท้าที่ขยับหนีออกไปให้กลับมา รับเอาเจลบรรเทาปวดที่ทาค้างอยู่นั้นต่อไป

"พอได้ยังไง ยังทาไม่ทั่วเลย ปล่อยไว้อย่างนี้ แล้วเมื่อไหร่จะหาย" เสียงทุ้มเอ่ยบอกอีกคนไปเสียงนิ่ง ก่อนจะก้มลงไปมองข้อเท้าที่บวมช้ำนั้นอีกรอบ...ก็เด็กดื้อของเขาไม่รู้ไปเดินอีท่าไหนให้ตกบันไดมาเสียอย่างนั้น บันไดมันก็อยู่ของมันดีๆแท้ๆ (- -")

"ก็ถ้างั้นพี่ก็ทำเบาๆสิ" เสียงเจ้าของผิวขาวจัดที่นั่งอยู่เอ่ยบอกพลางมุ่ยหน้า

"ช่วยไม่ได้ ก็เราอยากซุ่มซ่ามเองทำไมกัน" เสียงทุ้มเอ่ยบอกพลางตั้งหน้าตั้งตานวดข้อเท้านั้นต่อไป

"โอ๊ยๆๆ ไม่เอาแล้ว ผมทาเองดีกว่า พี่น่ะมือหนักเกินไปแล้ว พี่ไม่รู้ตัวบ้างเลยเหรอ" คราวนี้เสียงร้องบอกมาพร้อมกับมือบางที่ไปคว้าแย่งเอาหลอดเจลจากอีกคนมาถือไว้เอง

"ผมทาเองดีกว่า ตกลงตามนี้ละ พี่ไปล้างมือเถอะ"

"....ก็ได้" เสียงทุ้มเอ่ยบอกอย่างตัดใจกับท่าทางไม่ยอมของอีกคนแล้วพาตัวเองลุกหายออกไปจากห้องนอนที่ความจริงมันก็เป็นของเขาเองนั่นละ เพียงแต่ช่วงนี้เขาถูกใครบางคนเข้ามายึดไว้ก็เท่านั้น...เพราะห้องของเจ้าตัวดันต้องรื้อผนังด้านที่ติดกับห้องน้ำออกเพราะช่างต้องซ่อมท่อตรงส่วนนั้นใหม่

ขาเรียวพาตัวเองกลับมาหยุดอยู่อีกห้องที่แยกเป็นห้องทำงานจริงๆ พลางถอนหายใจยาวออกมา...

แน่ละ นี่มันสองคืนแล้วที่เขาต้องมานอนอยู่บนโซฟาในห้องนี้น่ะสิ

"หาเรื่องให้ตัวเองจริงๆ" เสียงทุ้มเอ่ยบ่นพึมพำออกมา เพราะความจริง แจจุงก็ไม่ได้บอกว่าจะไม่ให้เขานอนด้วยสักหน่อย เพียงแต่เขามันดันคิดมากกลัวตัวเองจะเผลอมากไปถึงต้องพาตัวเองเลี่ยงมาอยู่ที่นี่เสียเอง  

.....

 

Rhhhh...Rhhhh..hh

"อ้าว พี่ทิ้งมือถือไว้นี่เหรอ?" เสียงเจ้าของร่างที่นอนกดรีโมทโทรทัศน์อยู่บนเตียงหันไปตามเสียงมือถือที่ร้องดังขึ้นอย่างตกใจ ก่อนจะตัดใจไปคว้าเครื่องมือสื่อสารที่กำลังร้องเตือนอยู่นั้นขึ้นมาดูว่าใครโทรมากัน

"แทรัน? ชื่อไม่เห็นคุ้นเลย" เจ้าของใบหน้าสวยคิดก่อนจะรีบสาวเท้าพาโทรศัพท์ที่กำลังร้องดังนี้ไปให้เจ้าของ หากแต่มาถึงก็พบว่าอีกคนหลับไปเสียแล้ว

"งั้น ก็ปล่อยให้ดับไปเองก็แล้วกัน" ปากแดงพึมพำออกมา ก่อนจะเดินกลับไปที่ห้องเดิมอีกครั้ง แต่ไม่นานเสียงโทรศัพท์มือถือเครื่องเดิมก็ร้องดังขึ้นอีกครั้ง ดวงตาสวยมองมันอย่างใช้ความคิดก่อนที่สุดท้ายจะตัดสินใจกดรับสายมันขึ้นมา

"สวัสดีฮะ"

// อะ ขอโทษนะคะ นั่นยุนโฮรึเปล่า? //

"ไม่ใช่ฮะ พี่หลับไปแล้วละฮะ คุณมีอะไรจะฝากบอกไว้รึเปล่า"

// อ้อ ที่แท้ก็ไม่ใช่นี่เอง ถึงว่าเสียงไม่คุ้นเลย ...ยุนโฮหลับไปแล้วเหรอคะ // เสียงหญิงสาวเอ่ยตอบกลับมาอย่างเป็นกันเองก่อนจะตบท้ายด้วยคำถามซ้ำที่ทำเอาแจจุงที่ยืนอยู่เริ่มขมวดคิ้ว

"ฮะ"

// ถ้าอย่างนั้นก็ไม่เป็นไร แค่จะโทรมาบอกว่าตอนหัวค่ำพรุ่งนี้ที่นัดกันไว้ ชั้นขอเลื่อนจากทุ่มเป็นสองทุ่มก็เท่านั้นเอง ฝากบอกเค้าด้วยก็แล้วกันนะ //

"นัดเหรอฮะ?" เสียงเบาหลุดถามออกไปอย่างลืมตัว

// ใช่จ๊ะ เรามีนัดทานมื้อค่ำกัน อย่าลืมบอกนะ ขอบใจจ๊ะ แจจุงใช่รึเปล่า?//

"ฮะ"

// ยินดีที่ได้รู้จักนะ ชั้นแทริน อย่าลืมบอกพี่ชายละ ขอบใจจ๊ะ// เสียงหญิงสาวเอ่ยบอกทิ้งท้ายก่อนที่ปลายสายจะตัดไป

ดวงตาสวยมองหน้าจอที่หรี่แสงลงไปแล้วนั้นอย่างใช้ความคิด...

ไปทานมื้อค่ำอย่างนั้นเหรอ?... ริมฝีปากแดงเม้มลงเข้าหากันอย่างขัดใจ...

แล้วแทรินนี่ใครกัน เขาไม่เห็นจะเคยได้ยินชื่อเลย แถมโทรมาดึกๆอย่างนี้อีก

ไปสนิทกันตอนไหนกัน?...

(- -")...

.

.

.

* * * * * * *

 

"พี่ตื่นนานแล้วเหรอ" เจ้าของดวงตาสวยในเสื้อแขนยาวตัวหลวมและกางเกงขาสั้นระเข่าเดินเข้ามาหาอีกคนที่ไม่รู้ลงมานั่งอยู่ในห้องนั่งเล่นข้างล่างนี่ตั้งแต่ตอนไหน เจ้าของร่างสูงที่กำลังยกแก้วกาแฟขึ้นจิบพร้อมกับหนังสือพิมพ์ที่ยังค้างอยู่ในมืออีกข้าง หันมาหาต้นเสียงที่วันนี้ดูจะตื่นเช้ากว่าทุกวัน

ก็ปกติวันอาทิตย์แบบนี้ แจจุงตื่นสายประจำ...

"สักพักแล้ว แล้วเราละ ยังไม่หายปวดสินะ ถึงเดินเขย่งแบบนั้นน่ะ" เสียงทุ้มเอ่ยถามไปอย่างจับสังเกต

"ใช่ ยังไม่หายเจ็บเลย แถมดูมันจะบวมหนักกว่าเดิมด้วย" เสียงเบาเอ่ยบอกพลางพาตัวเองไปทิ้งตัวนั่งอยู่ข้างๆอีกคน ท่าทางที่ทำเอายุนโฮที่นั่งอยู่เลิกคิ้วอย่างแปลกใจ

"อ่านอะไรอยู่เหรอ?" เสียงแจจุงเอ่ยถามกลับออกมา ดวงตาสวยมองไปยังเนื้อหาบนหน้าหนังสือพิมพ์นั้นอย่างสนใจ ใบหน้าสวยที่เข้ามาอยู่ในระยะใกล้ ทำเอาอีกคนต้องรีบกลืนกาแฟในแก้วนั้นลงท้องแล้วจัดการวางถ้วยนั้นไว้บนโต๊ะอย่างเรียบร้อย ก่อนที่เขาจะเผลอทำมันร่วงหล่นลงมาเสียก่อนเพราะมัวแต่สนใจอีกคนที่เพิ่งมานั่งอยู่ด้วยแทน

"ก็ข่าวทั่วไป" ยุนโฮเอ่ยบอกตอบกลับไปเรียบๆ

"หือ มีแต่ข่าวเครียดๆทั้งนั้นเลย" คิ้วสวยขมวดยุ่ง ก่อนจะพาตัวเองถอยห่างออกไป

"อะ! จริงสิ เมื่อคืนมีคนโทรมาหาพี่ด้วยละ"

"ใครกัน?"

"ชื่อแทริน เค้าบอกว่าจะขอเลื่อนนัดจากทุ่มเป็นสองทุ่ม" เสียงแจจุงเอ่ยบอกออกไปพลางจับจ้องไปยังเจ้าของใบหน้าเรียวที่นั่งอยู่ข้างๆแล้วเอ่ยต่อออกมา

"ผมไปด้วยได้รึเปล่า?"

"หือ? เราจะไปทำไมกัน เท้าก็เจ็บอยู่แบบนี้ เดินยังไม่ถนัดแล้วจะไปด้วยได้ยังไง" เจ้าของดวงตาเรียวบอกพลางมองไปยังอีกคนที่ดูจะหน้านิ่งลง

"ก็ได้ ไม่ไปก็ได้...แต่พี่มีนัดเรื่องอะไรเหรอ?"

"ก็เรื่องงานน่ะ"

"เรื่องงานแล้วทำไมไม่คุยกันเวลางานละ นี่มันวันหยุดนะ..."

"หึ ก็ได้ ไม่ต้องมองผมแบบนั้นเลย พี่จะไปก็เรื่องของพี่ ผมไม่ยุ่งแล้วก็ได้" เสียงเบาเอ่ยบอกเมื่อเห็นอีกคนเริ่มทำหน้านิ่งขึ้นมา ก่อนจะรีบพาตัวเองสาวเท้าจากตรงนั้นไปไปอย่างทุลักทุเลนักด้วยข้อเท้าที่ยังไม่หายเป็นปกติ

ท่าทางที่ทำเอายุนโฮที่มองอยู่ถอนใจยาวออกมา เพราะดูท่าเขาจะทำอีกคนงอนเสียให้แล้ว

แต่เอาเถอะ ขากลับค่อยซื้ออะไรมาง้อก็แล้วกัน...

...

.

.

.

ตุบ!!!

"โอ๊ยยย" เจ้าของใบหน้าสวยร้องออกมาพลางเบ้หน้า ดวงตากลมมองสภาพตัวเองที่นั่งอยู่บนพื้นกระเบื้องในห้องน้ำอย่างรำคาญใจกับสภาพตัวเองที่เป็นแบบนี้ เจ้าของร่างที่อยู่ในสภาพไม่เรียบร้อยนัก หลังจากตัดสินใจอาบน้ำไวกว่าทุกวัน เพราะถ้ายิ่งปล่อยให้ดึกมากไปอากาศเย็นลงกว่าเดิม เขาอาจจะเป็นหวัดเพิ่มขึ้นมาอีกอย่างเอาอีก..

"ดันมาลื่นล้มอีก ฮึ่ย แล้วเมื่อไหร่มันจะหายอ่ะเนี่ย" เสียงเบาบ่นพึมพำกับตัวเองออกมาอย่างขัดใจ เพราะขาเจ็บอยู่แท้ๆว่าจะไม่ห้ามแต่จะเปลี่ยนใจขอตามไปด้วยอีกรอบเลยไม่ได้กันพอดี เพราะพี่คงไม่ยอมให้เขาออกไปสภาพนี้แน่ๆ

คิดพลางพาตัวเองเกาะขอบอ่างน้ำแล้วยันตัวลุกขึ้นช้าๆ

ก๊อกๆๆ

"แจจุง" เสียงทุ้มและเสียงเคาะประตูจากด้านนอกเรียกให้อีกคนที่ยังพยายามลุกอยู่ในห้องน้ำหันไปสนใจ

"เราล้มเหรอ?" เสียงทุ้มเอ่ยถามเข้ามาอย่างเป็นห่วง คำถามและน้ำเสียงเป็นห่วงที่คนที่อยู่ข้างในห้องน้ำรับรู้ได้เป็นอย่างดี...

น้ำเสียงที่ทำเอาดวงตาสวยนึกอะไรได้แล้วยกยิ้มก่อนจะร้องตอบกลับไป

"อือ...ผมเจ็บจนลุกไม่ขึ้นเลย" เสียงเบาเอ่ยตอบกลับไปอย่างน่าสงสาร (- -") และก็เป็นดังคาดเมื่อไม่นานเสียงประตูก็ถูกไขล๊อคจากด้านนอกพร้อมกับอีกคนที่ก้าวเข้ามา

"บอกแล้วว่าให้ระวังไง?" เสียงทุ้มเอ่ยบอกพลางมองไปยังคนที่ยังนั่งกองอยู่กับพื้นอย่างหนักใจ แจจุงที่ยังคงมีน้ำเกาะอยู่บนเส้นผมที่เพิ่งผ่านการสระมา และเสื้อผ้าที่ดูจะยังไม่เรียบร้อยเพราะเสื้อนอนผ่าหน้านั้น มันยังไม่ได้ติดกระดุมเลยสักเม็ด...(- -")

มือหนาตัดสินใจคว้าเอาแขนของอีกคนพร้อมออกแรงรั้งดึงให้ลุกขึ้นมาอย่างทุลักทุเล

ใบหน้าสวยแดงเรื่อขึ้นอย่างไม่ตั้งใจ ทั้งๆที่ความจริงตัวเองก็จงใจให้มันเป็นแบบนี้... หากแต่มือหนาที่เปลี่ยนมารั้งเอาเอวบางนั้นเอาไว้ก็ชักทำเอาแจจุงที่ยืนอยู่ชักเริ่มกระดากอย่างห้ามไม่ได้...

 

"เอ่อ พี่ไปเถอะ เดี๋ยวคุณแทรินจะรอเอา ทุ่มกว่าแล้วไม่ใช่เหรอ ตรงนี้ผมจัดการต่อเองได้" เสียงแจจุงเอ่ยบอกออกมา เจ้าของร่างบางที่ถูกพามานั่งบนเตียงเรียบร้อยแล้วกำลังเอ่ยไล่เจ้าของห้องตัวจริงให้ออกไป

"ไม่เป็นอะไรแล้วแน่นะ?"

"อือ" เสียงแจจุงเอ่ยบอกออกไปเบาๆ ก่อนจะต้องตาโตเมื่อเห็นว่าอีกคนทำท่าจะเดินจากออกไปจริงๆ (- -")

"อะ! พี่"

"อะไร?"

"ข้อเท้าผม..." เสียงเบาเอ่ยบอกออกมาพร้อมกับใบหน้าที่เหยเก บ่งบอกว่ากำลังปวดจริงๆ...ใช่ ความจริงเขาก็ปวด เพียงแต่ไม่ได้มากเท่าที่แสดงออกไปนักหรอก...(นิสัย)

"เอ้อ แล้วไหนตอนแรกบอกไม่เป็นไรไงละ?" เสียงทุ้มเอ่ยบอกพลางตัดใจเดินไปคว้าเอายาหลอดเดิมที่ตั้งอยู่หัวเตียงนั้นมาอีกครั้ง...

"คราวนี้ห้ามบ่นว่าเจ็บละ ไม่ทายาและนวดมันบ้างแล้วเมื่อไหร่มันจะหาย?" เสียงทุ้มเอ่ยบอกออกมาพลางย่อตัวลงนั่งอยู่ตรงหน้าอีกคน มือหนาจัดการเลิกเสื้อแขนยาวเนื้อดีที่เตรียมใส่ไปข้างนอกเอาไว้ที่ข้อศอกก่อนจะเริ่มบีบยาในหลอดออกมา

การกระทำที่ทำเอาอีกคนยิ้มออก เพราะดูเหมือนว่ายังไงเขาก็ยังสำคัญกับอีกฝ่ายอยู่เสมอ ทั้งๆที่แต่งตัวจะออกไปข้างนอกแล้วแท้ๆ แต่ก็ยังยอมมาเลอะกับยาพวกนี้อีก...

อีกอย่างไอ้มุขแกล้งเจ็บพวกนี้ ถึงเขาจะใช้มันบ่อยจนพี่เริ่มจับได้ แต่ยังไงมันก็ยังได้ผลเกินครึ่งละนะ...

เจ้าของใบหน้าสวยคลี่ยิ้มบางพร้อมมองอีกคนที่ก้มหน้าก้มตานวดข้อเท้าให้ตัวเองไปเรื่อยๆอย่างไม่เบื่อ ดวงตากลมสวยที่กำลังมองอีกคนไปเรื่อยๆ ก่อนที่ไม่นาจะต้องชะงักกับใบหน้าเรียวที่