[Story 11] Just One : Sweetest one

posted on 03 Oct 2008 18:45 by khapp in Shortfic
 

[Story 11] Just one : Sweetest one /1

Yunho x Jaejoong

Yaoi

Shortfic  (เหรอ)

 

"นายจะมายืนลับๆล่อๆอยู่ตรงนี้ทำไมแจจุง?"

"ชู่ว!!.. เบาๆสิ เดี๋ยวก็โดนจับได้กันพอดี" เสียงเบาร้องท้วงคนที่อยู่ข้างหลังออกมา ก่อนที่ใบหน้าสวยจะหันกลับไปมองข้างในรั้วบ้านของตัวเองที่ตอนนี้มันมีรถของใครบางคนจอดอยู่ในนั้นเรียบร้อยแล้วอย่างหนักใจ

"อะไรกัน นายจะกลัวอะไร กลับดึกแค่นี้พี่นายไม่ว่าหรอก" เสียงเด็กหนุ่มร่างสูงเพรียวในชุดนักเรียนที่ยังคงมีกระเป๋าเป้สะพายไหล่ข้างนึงเอาไว้ด้วยเอ่ยบอกอีกคนที่ไม่ยอมเข้าบ้านสักที

"กลับดึกน่ะไม่มีปัญหาหรอก"

"อ้าว ไม่มีปัญหาแล้วทำไมนายยังไม่เข้าไปสักทีละ?"

"นายไม่รู้อะไรทงเฮ พี่ชั้นอะใจดีเฉพาะแค่บางเวลาและบางเรื่องเท่านั้นละ แล้วเมื่อกี๊ตอนพี่โทรมาชั้นก็ดันโกหกว่าเข้าบ้านไปแล้วน่ะสิ" (- -")... เสียงแจจุงเอ่ยบอกออกไปพลางลอบมองเจ้าของร่างสูงในชุดทำงานที่เพิ่งลงจากรถและกำลังเดินเข้าบ้านไปอย่างใช้ความคิด...

ใครจะไปคิดว่าวันนี้จะกลับมาเร็วขนาดนี้ละ...

"แล้วนายจะโกหกไปทำไมละ บอกความจริงไปก็ได้"

"ก็ตอนแรกชั้นเห็นว่ามันจะถึงแล้วนี่ แย่ชะมัดเลย" ช่วงนี้ พี่ยิ่งบ่นๆเขาเรื่องที่ชอบกลับไม่ตรงเวลาอยู่ด้วย แล้วยังจะไปโกหกอีก

"นายก็กลับได้แล้วทงเฮ ชั้นจะเข้าบ้านแล้วละนะ ไว้พรุ่งนี้เจอกัน" เสียงแจจุงเอ่ยบอกออกมาก่อนจะพาตัวเองเปิดประตูรั้วช่องเล็กแล้วหายเข้าบ้านไป

ขาเรียวพาตัวเองเดินอ้อมสนามตรงดิ่งไปยังประตูบ้านด้านหลังอย่างไม่ต้องคิด เพราะดูท่าตอนนี้พี่เขาคงต้องยังอยู่ในห้องรับแขกอยู่แน่ๆ...

....

 

"ทำไมวันนี้เข้าทางนี้ละ?"

 

เฮือกกก....

เจ้าของใบหน้าสวยสะดุ้งตกใจพลางเงยหน้าขึ้นสบตากับอีกคนที่ดูเหมือนจงใจมายืนอยู่ตรงนี้โดยเฉพาะ..

ดูเหมือนวันนี้มันคงไม่ใช่วันของเขาจริงๆ...

"เอ่อ..."

"...."

"เอ่อ.....ขอโทษฮะ" สุดท้ายริมฝีปากแดงก็ตัดสินใจเลือกเอ่ยคำพูดที่มันดูน่าจะช่วยเขาได้มากที่สุดแล้วออกไป

"ขอโทษเรื่องอะไร"

"ก็...ที่โกหก..." เสียงเบาเอ่ยตอบอ้อมแอ้ม เอาน่า...ยังไงพี่ก็ต้องใจอ่อนบ้างละ เขาก็ขอโทษแล้วนี่...

"ก็ดี...ที่เรายอมรับ"

"แต่..ช่วงนี้เรากลับค่ำบ่อยไปแล้ว เพราะฉะนั้น... อาทิตย์หน้าทั้งอาทิตย์พี่ขอห้ามไม่ให้ออกไปไหนหลังเลิกเรียนอีก...ห้ามเถลไถลหนึ่งอาทิตย์" เสียงยุนโฮเอ่ยบอกออกไป ก่อนจะพาตัวเองเดินหันหลังกลับเข้าไปด้านในไม่สนใจอีกคนที่ยืนหน้าเสียอยู่อีก....

อาทิตย์หน้าทั้งอาทิตย์เลยเหรอ.... เฮ้อ..

.

.

* * * * * * *

 

"วันนี้กลับเร็วจังเลยนะคะ" เสียงแม่บ้านเอ่ยทักทายขึ้นทันทีที่วันนี้เห็นเจ้านายคนเล็กเดินกลับเข้าบ้านมาเร็วกว่าทุกที พร้อมกับแก้วน้ำเย็นในมือที่หาเอามาให้อีกฝ่ายอย่างเป็นประจำ

"แน่ละฮะ พี่สั่งผมเอาไว้นี่" เสียงแจจุงเอ่ยบอกพลางยื่นไปรับเอาแก้วน้ำนั้นไว้ แล้วพาตัวเองไปทิ้งตัวนั่งอยู่บนเก้าอี้เบาะในห้องนั่งเล่นที่ตอนนี้ยังคงมีแสงแดดยามเย็นส่องผ่านบานกระจกโปร่งบานใหญ่นั้นเข้ามาให้เห็น และก็มีใครอีกคนนั่งอยู่ก่อนแล้วในนั้น

"มาแล้วเหรอ" เสียงทุ้มเอ่ยทักทายเจ้าของร่างในชุดนักเรียนออกไปอย่างพอใจที่อีกฝ่ายกลับมาเร็วขึ้นจริงๆ

"แล้วพี่ละ วันนี้กลับมาตั้งแต่กี่โมงเนี่ย" เขาว่าเขากลับเร็วแล้วนะ แต่ยังมาถึงที่หลังได้อีกเสียนี่

"ก่อนหน้าเราไม่นานหรอก" เสียงเอ่ยตอบออกมาเรียบๆสีหน้านิ่งๆที่ทำเอาอีกคนหน้าหุบลง

"อะไรกัน ผมอุตส่าห์กลับเร็ว แถมมาชวนคุยแล้ว ทำไมยังมาทำหน้าตาเครียดแบบนี้อีกละ"

"นั่นสิ นึกยังไงถึงมาชวนคุยละ เห็นหลังๆมานี่หลบหน้าพี่ประจำไม่ใช่เหรอ?" เสียงทุ้มเอ่ยถามอีกคนกลับไป แจจุงที่มานั่งอยู่บนเบาะยาวตัวเดียวกับเขาในห้องนั่งเล่นแห่งนี้ เพียงแต่อยู่ห่างกันคนละด้านก็เท่านั้น

"...."

"เงียบนี่เพราะพี่พูดถูกละสิ" คราวนี้เสียงทุ้มเอ่ยบอกออกมาพร้อมรอยยิ้มอย่างเข้าใจ จะทำยังไงได้ ก็เขาดันไปแกล้งแบบนั้น ผลที่ได้ออกมาเป็นแบบนี้ก็ไม่ใช่เรื่องที่เขาจะแปลกใจสักเท่าไหร่เลย...คิดพลางมองไปยังอีกคนที่ดูจะไม่ค่อยอยากยอมรับสักเท่าไหร่นัก

"จริงสิ มะรืนนี้มันวันหยุดนี่" หากแต่ไม่นานเสียงเบาก็เอ่ยบางอย่างขึ้นมาอย่างนึกได้

"แล้วยังไง อย่าลืมสิว่ามันยังอยู่ในช่วงที่พี่ทำโทษเราอยู่"

"ไม่ลืมหรอกน่า แต่...พี่จะใจร้ายไม่ให้ผมได้ออกไปไหนกับเพื่อนเลยเหรอ วันหยุดพิเศษแบบนี้คงมีหลายที่จัดงานแน่ๆ" เสียงเบาเอ่ยบอกออกมาพลางมองไปยังอีกคนอย่างขอความเห็นใจ เดี๋ยวพรุ่งนี้เพื่อนเขาคงต้องชวนกันแน่ๆ

"เฮ้อ.....พี่ไปอาบน้ำก่อนละนะ" หากแต่สิ่งที่ได้กลับมามีเพียงอีกคนที่ลุกเดินหายออกไปเสียดื้อๆ

"เดี๋ยวก่อนสิพี่ ไปแล้วไม่กลับเย็นก็ได้" เสียงแจจุงเอ่ยรั้งแผ่นหลังอีกคนที่จะเดินขึ้นข้างบนเอาไว้ เจ้าของร่างสูงที่มีคำตอบออกมาอย่างรวดเร็วไม่ต้องให้อีกคนได้เสียเวลาลุ้นเอาเสียเลย...

"ไม่ได้"

 

(-"-)

 

* * * * * * *

 

"ป้าฮะ ตั้งโต๊ะสองที่นะฮะ" เสียงแจจุงเอ่ยร้องสั่งออกไปทันทีที่ก้าวขาเข้าตัวบ้านหลังจากเสร็จสิ้นการเรียนไปอีกหนึ่งวัน

"แต่วันนี้คุณยุนโฮเธอโทรมาบอกว่าไม่ต้องนะคะ"

"ไม่เป็นไร จัดไปเลยสองที่เดี๋ยวยังไงพี่ก็ต้องกลับมากิน" เสียงแจจุงเอ่ยบอกออกไปอย่างมั่นใจก่อนจะยกโทรศัพท์มือถือของตัวเองขึ้นมาแล้วกดโทรออกหาใครอีกคน

"พี่ยังอยู่ที่ทำงานเหรอ?"

"ไม่ทำไมหรอก วันนี้ผมรอกินข้าวนะ" เสียงแจจุงเอ่ยบอกออกไปก่อนจะรีบตัดสายไม่ให้อีกคนได้เอ่ยปฏิเสธอะไรออกมา ดวงตาสวยมองหน้าจอมือถือที่ถูกกดปิดการทำงานไปแล้วพลางยกยิ้มเจ้าเล่ห์...

ให้มันรู้ไป ว่าถ้าบอกว่ารอกินข้าวแล้วจะไม่รีบกลับน่ะ...  

 ....

 

"กลับมาแล้วเหรอ" เสียงใสเอ่ยร้องทักทายไปพลางยิ้มกว้าง เพราะดูเหมือนสุดท้ายอีกคนก็กลับมาทันมื้อค่ำจริงๆ

"ก็ใครโทรไปตามแบบนั้นละ" โทรจบก็รีบวางสายปิดเครื่องหนีไปเลย ไม่ยอมให้เขาได้พูดอะไรต่อสักคำ

"ก็แบบนั้นมันได้ผลดีนี่" เสียงเอ่ยตอบกลับออกมาพร้อมริมฝีปากสวยที่คลี่ยิ้มยวน

"ไม่ต้องมายิ้มแบบนี้เลย"

"ทำไมละ พี่ไม่ชอบให้ยิ้มแบบนี้เหรอ?"

"ใช่"

"หือ ชอบให้หน้าบึ้งมากกว่าเหรอ?"

"เปล่า...แต่ชอบหน้าตาแบบนี้ต่างหาก" เสียงเอ่ยตอบกลับมาพร้อมกับใบหน้าที่แกล้งโน้มเข้าหาอีกคน การกระทำที่ทำเอาอีกคนถอยหนีไปอย่างตกใจและสีหน้าที่แล่นแดงขึ้นตามปกติ ท่าทางหลุดๆที่เกิดขึ้นอย่างไม่ตั้งใจแบบนี้นี่ละ

"พี่ชอบเวลาเราเป็นแบบนี้มากกว่า...ดูไม่แก่แดดดี" เสียงทุ้มเอ่ยบอกพร้อมเสียงหัวเราะตบท้าย ก่อนจะเดินหายขึ้นไปเก็บเอกสารที่หอบหิ้วติดกลับมาด้วย ปล่อยให้อีกคนยืนหน้าแดงซ่านอยู่อย่างนั้น...แดงเพราะเรื่องเมื่อครู่ และก็แดงเพราะเรื่องคืนนั้นที่มันชัดขึ้นในสมองอีกแล้ว...

พี่บอกเขาว่าไม่ต้องคิดมากเรื่องพวกนี้...แต่พี่นั่นละตัวดีเลย ชอบทำให้เขาคิดแล้วยังจะมาพูดอีก...เจ้าของใบหน้าสวยคิดพลางพยายามระงับเสียงหัวใจที่มันชักจะเต้นในจังหวะที่ไม่ปกติขึ้นมาอีกแล้วนั้นให้สงบลง

พี่พูดถูก ว่าสุดท้าย เขาต่างหากที่จะต้องเป็นฝ่ายหนี...

แต่จะไม่ให้หนีได้ยังไง เจอพี่ทีไรมันก็จะพานนึกไปถึงเรื่องนั้นทุกทีนี่...

พี่น่ะทำให้เขากลายเป็นเด็กทะลึ่งไปแล้วยังไม่รู้ตัวอีก...

(- -)

.....

 

"จะไม่ให้ไปจริงๆเหรอ?" เจ้าของใบหน้าสวยที่โผล่หน้าเข้ามาในห้องของอีกคนเอ่ยถามออกมา หลังจากที่มื้อค่ำผ่านพ้นไปอย่างรวดเร็ว

ดวงตาเรียวหันละจากเอกสารมองไปยังอีกคนที่ดูท่าจะไม่ยอมตัดใจเรื่องออกไปข้างนอกนั่นง่ายๆเอาเสียเลย

"ใช่ ไม่ให้ไป" เสียงทุ้มเอ่ยบอกออกไปเรียบๆ

"พี่ เปลี่ยนใจเถอะน่า"

"ไม่เปลี่ยน"

"เปลี่ยนใจเถอะน้า~" (- -") 

"..."

"วันนี้อุตส่าห์ทำของโปรดให้กินแล้วยังจะใจร้ายอีก"

"?"

"ก็แกงกิมจิที่พี่เพิ่งกินไปน่ะผมอุตส่าห์ทำเองเลยนะ" เสียงเบาเอ่ยบอกออกมาอย่างภาคภูมิใจ พร้อมริมฝีปากสีสวยที่คลี่ยิ้มตามออกมา

"มิน่าละ... ไม่อร่อยเลย..."

"...(-"-)..."

"อะไร พูดความจริงก็อย่าโกรธกันสิ" เสียงยุนโฮเอ่ยบอกออกไปพลางมองหน้าอีกคนที่หุบยิ้มไปแล้ว

"ก็เพิ่งลองทำดูมันเลยไม่ค่อยอร่อยหรอก แต่พี่จะไม่ให้คะแนนความพยายามบ้างเลยเหรอ?" ไหนๆเขาก็อุตส่าห์ทำแล้วละนะ

"ไม่ละ แบบนี้เค้าเรียกทำดีหวังผล ไม่บริสุทธิ์ใจเอาเสียเลย" เสียงทุ้มเอ่ยบอกพลางตัดใจละจากใบหน้าสวยนั้นกลับไปยังเอกสารตรงหน้าเหมือนเดิม ท่าทางที่ทำเอาอีกคนที่ยังไงก็ต้องไปให้ได้ต้องเม้มปากอย่างขัดใจ

"พี่จะไม่ใจอ่อนเลยจริงๆนะเหรอ..." เพื่อนเขาไปกันตั้งหลายคน แต่เขาต้องอยู่บ้านอยู่คนเดียวอย่างนั้นน่ะเหรอ...ไม่เอาหรอก

ยิ่งอยู่บ้านกับพี่ทั้งวันยิ่งไม่เอาใหญ่เลย...ช่วงนี้เขาไม่มีภูมิต้านทานพี่เอาเสียเลย อยู่ใกล้ๆแล้วใจมันหวิวๆทุกที

"จริง" เสียงทุ้มตอบเรียบๆโดยไม่หันกลับมา... แน่ละ กับน้องชายคนนี้เขาใจอ่อนไปนับครั้งไม่ถ้วนแล้ว คราวนี้จะลองใจแข็งบ้างสักหน่อยทำไมจะไม่ได้กัน นึกพลางไม่สนใจกับคนที่ยังยืนนิ่งไม่ยอมกลับออกไปสักทีนั้นอีก...

....

"เฮ้อ...เมื่อยชะมัด" เสียงทุ้มเอ่ยบ่นออกมาพลางบิดลำคอตัวเองไล่ความปวดล้าที่เกิดจากการก้มหน้านานๆ

"อะ ผมทุบไหล่ให้" เสียงเอ่ยบอกของอีกคนที่กำลังจะตัดใจเดินออกไปแล้วหันกลับมาพร้อมกับมือที่ทำอย่างที่ว่าจริงๆ ท่าทางที่ทำเอายุนโฮที่กำลังทำเป็นจ้องเอกสารต่ออยู่นั้นต้องพยายามกลั้นความขำของตัวเองเอาไว้... เพราะดูจากสภาพเจ้าตัวคงไปตกลงกับเพื่อนไว้แล้วสินะว่าจะไปแน่น่ะ...

"ไม่ต้องหรอก ถ้าจะช่วยน่ะ ไปชงกาแฟให้พี่ดีกว่า"

"กาแฟเหรอ? ได้เลยจัดให้ตามนั้น" เสียงแจจุงเอ่ยบอกจบก็รีบพาตัวเองสาวเท้าออกไป ก่อนที่ไม่นานจะกลับมาอีกครั้งพร้อมกับถ้วยกาแฟที่โชยกลิ่นหอมอยู่ในมือ...

"พี่อยากได้อะไรอีกรึเปล่า?" เสียงเอ่ยถามมาพร้อมกับดวงตากลมโตที่ดูกระตือรือร้นกว่าทุกที

"ไม่แล้วละ เราก็ไปนอนได้แล้วแจจุง ถึงพรุ่งนี้จะอยู่เฝ้าบ้านแต่นอนดึกๆมันก็ไม่ดีรู้รึเปล่า" เสียงทุ้มแกล้งบอกไปพลางเหลือบมองอีกคนที่ดูท่าจะยังไม่ยอมแพ้

"ไม่หรอก ยังไม่ง่วงเลย พี่มีอะไรให้ช่วยรึเปล่าบอกได้จริงๆนะ"