[Story11] Just One : Still the one

posted on 20 Nov 2008 00:07 by khapp in Shortfic
 

[Story 11] Just one : Still the one

Yunho x Jaejoong

 

Shortfic 

 

 

 

ฟุบ!

เสียงกระเป๋าเป้ถูกส่งลงไปกองอยู่บนเตียงเดี่ยวขนาดรับกับห้องที่ไม่ใหญ่มากนัก ห้องที่ตกแต่งเรียบๆดูสบายตามีข้าวของวางเกะกะบ้างตามประสาห้องเด็กหนุ่มทั่วไป

"ตกลงไม่กลับแน่สินะ เฮ้อ งั้นก็ตามสบายก็แล้วกัน" ทงเฮเอ่ยบอกอีกคนที่ดูท่าวันนี้จะไม่เปลี่ยนใจจริงๆ แจจุงที่เดินตามเข้าห้องเขามาพยักหน้ารับกับคำถามนั้น

"อือ เอาจริงวันนี้ชั้นจะค้างบ้านนาย แต่แม่กับพี่สาวนายละ ไม่อยู่เหรอ?" แจจุงถามออกไปอย่างแปลกใจเพราะตั้งแต่เข้ามายังไม่เห็นเลยสักคน

"สงสัยไปซุปเปอร์มาเกตแถวนี้มั๊ง เห็นวันก่อนบ่นว่าของในบ้านหมดอยู่" เสียงทงเฮเอ่ยบอกออกไปก่อนจะเปิดประตูตู้เสื้อผ้าหยิบเอาเสื้อผ้าของตัวเองออกมาส่งไปให้อีกคน

"เอ้าเสื้อผ้าถ้าจะค้างก็ เดี๋ยวชั้นลงไปหาของกินเล่นข้างล่างก่อน เอาอะไรรึเปล่า?"

"ไม่เอาละ ชั้นแวะกินข้างทางกับนายมาอิ่มจนยัดอะไรอีกไม่ลงแล้ว"

"ตามใจ แต่ทางที่ดีก็อย่าลืมโทรไปบอกที่บ้านนายด้วยละ ชั้นกลัวพี่นายจะมาตามถึงนี่เอา" เสียงบอกจบพร้อมกับแผ่นหลังที่หายออกจากห้องไป

แจจุงมองคนที่หายออกไปแล้วก่อนจะกลับมาเปิดการทำงานของคอมพิวเตอร์ที่ตั้งอยู่ พร้อมกับเลือกแผ่นซีดีที่ตั้งกองอยู่ข้างๆขึ้นมาดูไปด้วย หากแต่ไม่นานก็ต้องสะดุ้งกับเสียงโทรศัพท์มือถือที่ดังขึ้นอย่างไม่ทันตั้งตัว

มือบางล้วงเอาสิ่งที่กำลังสั่นและส่งเสียงร้องออกจากกระเป๋าเสื้อออกมาดู ก่อนจะกดรับเมื่อเห็นว่าเป็นใคร

....

"ฮะแม่ วันก่อนพี่บอกแล้วละ ...ฮะ ไม่เป็นไรเอาไว้ว่างเมื่อไหร่ก็ค่อยมาก็ได้ ผมไม่มีปัญหาอยู่แล้ว" เสียงเอ่ยบอกออกไปตามที่คิดจริงๆ เพราะถึงวันเกิดปีนี้แม่เขาจะกลับมาไม่ได้ แต่ยังไงช่วงปิดเทอมก็คงได้เจอกันอยู่ดี

"แต่...ห้ามลืมของขวัญนะฮะ" เสียงเอ่ยกรอกกลับไปอย่างนึกขึ้นได้ ก่อนที่ไม่นานการสนทนาสั้นๆจะจบลง พร้อมกับใบหน้าอีกคนที่หันกลับไปยังหน้าจอคอมพิวเตอร์ที่ตอนนี้โหลดการทำงานเรียบร้อยแล้ว หากแต่สักพักคิ้วสวยก็ขมวดเข้าหากันพลางมองไปยังโทรศัพท์ที่นิ่งเงียบ...

เงียบไม่เหมือนกับทุกที ทั้งๆที่นี่มันก็เย็นเกินเวลากลับบ้านปกติแล้วนี่...

......

 

"ทำไมยังไม่นอนอีกละ?" เสียงทงเฮเอ่ยถามเพื่อนที่ตอนนี้เลือกเอาฟูกลากมาปูอยู่ข้างเตียงเตรียมพร้อมไว้ แต่ยังไม่ยอมลุกจากหน้าโต๊ะคอมออกมาสักทีอย่างแปลกใจ เสียงเกมในเครื่องยังดังออกมาให้ได้ยินเป็นระยะ

"ยังไม่ง่วง" แจจุงที่อยู่ในชุดเสื้อนอนของอีกคนเอ่ยตอบออกไปอย่างไม่ใส่ใจนักแม้ว่าตอนนี้ภายในห้องจะปิดไฟมืดจนมีเพียงหน้าจอคอมพิวเตอร์นี้ที่สว่างอยู่เท่านั้นก็ตาม ลมหายใจยาวผ่อนออกมาพร้อมกับดวงตาที่ยังชำเลืองไปยังโทรศัพท์ที่เงียบสงบกว่าทุกทีอย่างแปลกใจปนขัดใจ

"นี่มันจะห้าทุ่มแล้วนะ" เสียงทงเฮที่ยกหัวจากหมอนขึ้นมาถามอีกคนอย่างไม่เข้าใจ

"อือ ชั้นรู้แล้ว"

"เอาเถอะ ชั้นขอนอนฝันหวานไปก่อนก็แล้วกันง่วงจะแย่แล้ว" เสียงเอ่ยบอกมาพร้อมกับทงเฮที่กดหัวลงหมอนและยกผ้าขึ้นคลุมโปงหลับไปจริงๆ

 

แจจุงมองคนที่ชิ่งหลับไปแล้วอย่างนึกอิจฉา เพราะความจริงเขาเองก็ง่วงเหมือนกันนั่นละ

แต่...

ทำไมไม่มีใครโทรมาตามสักทีละ...

(- -")

 

"ไม่รู้หรือทำไม่สนใจกันแน่" ริมฝีปากแดงพึมพำออกมาอย่างไม่สบอารมณ์ก่อนจะคว้าเอาโทรศัพท์มือถือของตัวเองขึ้นมากดโทรออกไปเสียเอง...

.

.

.

"ค่ะ คุณยุนโฮขึ้นข้างบนไปแล้วละค่ะ" เสียงแม่บ้านเอ่ยตอบเจ้านายคนเล็กไปอย่างดีใจที่สุดท้ายก็โทรกลับมาสักที

"ไม่นะคะ คุณยุนโฮไม่ได้ถามอะไรเลย.... แต่ก็ดีแล้วค่ะที่โทรกลับมาบอก ไม่อย่างนั้นป้าคงเป็นห่วงแย่"

"ค่ะ สวัสดีค่ะ" เสียงเอ่ยสั่งท้ายมาพร้อมกับมือที่วางโทรศัพท์บ้านนั้นลงก่อนจะหันกลับมายังอีกทางที่เจ้าของร่างสูงอีกคนยืนรออยู่ ชายหนุ่มที่ไม่ได้อยู่ข้างบนอย่างที่เธอรายงานอีกคนไปเลยสักนิด

"คุณแจบอกว่าจะกลับพรุ่งนี้ค่ะ" เสียงแม่บ้านเอ่ยบอกอีกคนที่พยักหน้ารับ

"ก็ยังดีที่โทรมาบอก" เสียงเอ่ยบอกออกมาเรียบๆก่อนจะพาตัวเองเดินหายกลับขึ้นข้างบนไป...

ความจริงเขารู้ว่าที่เป็นแบบนี้คงเพราะโกรธที่พรุ่งนี้เขาเองก็เกิดไม่ว่างขึ้นมาทั้งๆที่เป็นวันเกิดของอีกฝ่ายแท้ๆ แต่จะทำยังไงได้ ในเมื่อเขาเองก็ไม่สามารถให้คนอื่นไปจัดการแทนได้จริงๆ

ทีกับน้าอีรินไม่โกรธ แต่กับเขาละโกรธขึ้นมาเสียอย่างนั้น...

 

.....

 

แสงไฟในห้องสว่างวาบขึ้นตามสวิตซ์ที่ถูกกด ดวงตาเรียวมองเข้าไปในห้องที่ดูไม่ได้แตกต่างไปจากทุกวันก่อนจะคว้าเอารีโมทโทรทัศน์ขึ้นมากดเปิดแล้วทิ้งตัวลงบนเตียงนอนอย่างสบายใจเพราะไม่ได้มีงานค้างเอากลับมาทำเหมือนทุกวัน

รายการยามดึกที่ก็ไม่ได้มีอะไรน่าสนใจมากนักนอกจากข่าว รายการทอล์กโชว์และเกมส์โชว์ประจำวัน... ภาพของเด็กชายตัวเล็กๆที่กำลังอยู่ในจอร่วมเล่นเกมกับคนดังๆในรายการนั้นทำเอาคนที่ดูอยู่ต้องยิ้มออกมาอย่างห้ามไม่ได้...

ก็ความจริงน่ะ บ้านเขาก็เคยมีเด็กชายตัวเล็กๆแบบนี้อยู่เหมือนกัน...

เพียงแต่ตอนนี้เจ้าตัวคงโตเกินกว่าที่จะเรียกว่าเด็กชายได้แล้ว... แถมยังดื้อกว่าเมื่อก่อนขึ้นอีกเป็นไหนๆ... คิดพลางคลี่ยิ้มก่อนจะตัดใจทิ้งตัวลงนอน แต่แล้วเสียงกอกแกกที่หน้าต่างห้องทำเอาคนที่กำลังจะนอนต้องเปลี่ยนใจลุกขึ้นมาอีกครั้ง

ขายาวพาตัวเองลุกขึ้นมามองผ่านกระจกประตูที่เปิดออกไปสู่ระเบียงเล็กๆนอกห้องอย่างสำรวจ หากแต่ก็ไม่พบอะไรแปลกตา คิ้วเรียวเลิกขึ้นอย่างประหลาดใจและคลางใจพร้อมกับมือที่หมุนลูกบิดประตูเปิดออกสู่ระเบียงนั้น

ก๊อกๆๆๆ

"คุณยุนโฮคะ"

เสียงเรียกของป้าแม่บ้านดังขัดขึ้นเรียกความสนใจคนในห้องให้หันเปลี่ยนทางเดินไปเปิดประตูแทน

"มีอะไร"

"เอ่อ...มีคนมาค่ะ"

"มีคนมา?"

"ค่ะ"

ใครกัน มาเอาป่านนี้...

.

.

.

"สวัสดีค่ะ ขอโทษที่มาป่านนี้นะคะ" เสียงหญิงสาวในชุดเสื้อผ้าทะมัดทะแมงเอ่ยบอกออกมา

"สวัสดีครับ"

"คือชั้นเป็นเลขาของคุณอีรินน่ะค่ะ เธอสั่งให้ชั้นมาที่นี่เอาของมาให้เพราะชั้นต้องมาธุระที่โซลพอดี... ความจริงชั้นจะถึงเร็วกว่านี้ แต่เที่ยวบินมีการเปลี่ยนแปลงกะทันหันน่ะค่ะ" เสียงหญิงสาวเอ่ยบอกออกมาพลางยิ้มแหย

"คุณคือคุณยุนโฮใช่มั๊ยคะ"

"ครับ เรื่องมาค่ำไม่เป็นไรหรอกครับ แต่คุณน้าฝากอะไรมาเหรอครับ"

"นี่ค่ะ เธอบอกว่าของลูกชายน่ะค่ะ เธอย้ำว่าให้เอามาให้ทันก่อนพรุ่งนี้ แต่ให้เอามาฝากไว้ที่คุณ" เสียงเอ่ยบอกมาพร้อมกับมือบางที่หันกลับไปล้วงเอาถุงกระดาษใบนึงที่อยู่ในกระเป๋าผ้าใบใหญ่ที่มัดติดไว้กับกระเป๋าเสื้อผ้าที่เป็นล้อลากอีกใบส่งมาให้อีกคนที่รับไป

"อ้อ ชั้นยูมีนะคะ ยินดีที่ได้รู้จักอย่างเป็นทางการค่ะ"

"ครับยินดีเช่นกันครับ แต่คุณมีที่พักรึยัง?" เสียงเอ่ยถามออกไปอย่างเป็นห่วง

"เอ่อ...คุณอีรินไม่ได้บอกไว้เหรอคะ..."

"บอกอะไรครับ?" เสียงยุนโฮถามกลับออกไปก่อนจะต้องเปลี่ยนท่าทีเมื่อเอะใจนึกขึ้นได้อย่างกะทันหัน

"ขอโทษครับ ผมลืมไปจริงๆด้วย" เสียงเอ่ยขอโทษออกมาทันทีเมื่อนึกได้ว่าหลายวันก่อนน้าอีรินก็โทรมาบอกเขาแล้วและฝากให้เขาหาที่พักให้อีกฝ่ายไว้ด้วย แต่เขาก็ดันลืมไปเสียอย่างนั้น

"แล้ว ตกลงชั้นพักที่ไหนคะ?"

"ที่นี่ก็ได้ครับ เดี๋ยวผมให้คนเปิดห้องที่ว่างไว้ให้เลย" เสียงทุ้มเอ่ยบอกพลางหันไปยังป้าแม่บ้านที่พยักหน้ารับอย่างรู้งานว่าคงหมายถึงห้องอีกห้องที่ยังว่างอยู่

"ค่ะ ถ้าอย่างนั้นรบกวนด้วยนะคะ"

"ไม่เป็นไรครับ ขาดเหลืออะไรก็บอกแม่บ้านได้เลยนะครับ"

"ขอบคุณค่ะ" เสียงยูมีเอ่ยบอกออกไปพร้อมรอยยิ้มก่อนจะเดินตามแม่บ้านที่นำทางไปยังห้องว่างด้านล่างที่มีว่างอยู่หนึ่งห้อง

 

ยุนโฮมองคนที่เดินหายไปอีกทางแล้วถอนใจยาวออกมา เพราะดูท่าช่วงนี้งานเขามันยุ่งวุ่นวายได้ที่จริงๆถึงลืมที่น้าอีรินโทรมาสั่งเอาไว้เสียได้...คิดพลางสาวเท้าเดินขึ้นบันไดกลับไปข้างบนบ้างเหมือนกัน

.

.

.

"ฮู่วว เมื่อกี้เกือบไปแล้วไหมล่ะ" เสียงเบาบ่นพึมพำออกมาเมื่อก่อนหน้านั้นเกือบถูกจับได้แล้วว่าปีนมาด้อมๆมองๆอยู่ตรงระเบียงนี่

เขาโดนทงเฮบ่นเรื่องที่ปลุกขึ้นมาเปิดประตูบ้านกลางดึกให้เขาออกมาแล้วรอบนึง ถ้าโดนพี่จับได้ว่าแอบปีนเข้าบ้านตัวเองอีกคงได้โดนบ่นอีกรอบแน่ๆ ...คิดอย่างโล่งใจเมื่อตอนนี้พาร่างกลับเข้ามาอยู่ในห้องของตัวเองเรียบร้อยแล้ว

มือบางจัดการเปิดโคมไฟดวงเล็กในห้องก่อนจะเปิดตู้เสื้อผ้าของตัวเองอย่างเงียบเชียบแล้วคว้าเอาเสื้อผ้าชุดใหม่มาเปลี่ยนเพราะเมื่อครู่ก็ทำเอาเลอะเทอะอยู่ไม่น้อยเหมือนกัน

ไม่สิ สภาพแบบนี้มันต้องอาบน้ำใหม่เลยต่างหาก... คิดพลางก้มลงมองตัวเองที่แขนขาเลอะฝุ่นจากการปีนป่ายมาอย่างใช้ได้นั้นอย่างหนักใจ

นี่เขาจะหาเรื่องลำบากให้ตัวเองไปทำไมกัน  คิดอย่างไม่เข้าใจตัวเองก่อนจะพาตัวก้าวเข้าห้องน้ำที่เชื่อมกับห้องตัวเองไปอย่างเงียบๆ

น้ำจากฝักบัวถูกเปิดให้ไหลเอื่อยๆผ่านผิวขาวจัดที่ตอนนี้ไร้สิ่งใดปกคลุมร่างกาย ก่อนที่ไม่นานการอาบน้ำฉบับรวบรัดจะจบลงพร้อมกับมือที่ความเอาเสื้อนอนชุดใหม่ขึ้นมาสวม หากแต่ไม่นานคนที่กำลังจัดแจงตัวเองอยู่ในห้องน้ำก็ต้องนิ่งไปเมื่ออยู่ๆไฟในห้องน้ำนั้นดับวูบลง

ไฟดับ?

มือบางจัดการเปิดประตูออกไปสู่ห้องนอนและพบว่าโคมไฟดวงเล็กที่เปิดไว้นั้นก็ดับไปแล้วเหมือนกัน...แถมดูเหมือนมันจะไม่เป็นแค่บ้านเขาเพราะมองผ่านหน้าต่างออกไปด้านนอกก็ดูจะมืดสนิทไปเหมือนกัน ไม่ว่าจะเป็นบ้านข้างๆหรือไฟที่ตามอยู่ที่ถนน...

สงสัยมีอะไรขัดข้องแน่ๆ...คิดพลางพาตัวเองไปคว้าเอาโทรศัพท์มือถือขึ้นมากดให้หน้าจอส