FIRST. [1-2]

posted on 30 Nov 2008 00:01 by khapp in F-I-R-S-T
 

ปล. จัสวัน ยังไม่จบ

 

 

F I R S T.

YunJae ft. YooSu

Yaoi style

 

 

First.......1

 

ใบไม้สีเขียวปลิวไปตามแรงลมเย็นที่พัดไหว แรงลมที่ทำเอาหญ้าสีเขียวอ่อนที่ลาดอยู่ใต้ไม้ใหญ่นี่ลู่เอนตามไป อากาศเย็นน้อยๆที่กำลังพอเหมาะ ดูจะเป็นบรรยากาศชวนให้หลับได้ง่ายเสียเหลือเกิน...

และมันก็คงจะเป็นอย่างนั้นถ้าไม่ติดว่ามีใครอีกคนกำลังมาทางนี้เสียก่อน

เสียงสวบสาบของกิ่งไม้ที่โดนเหยียบเรียกให้คนที่กำลังนั่งหลับตาเพลินอยู่ใต้ร่มไม้ในเวลาที่ยังไม่ถึงเวลาเรียนอย่างนี้ต้องลืมตาขึ้นมา ดวงตาเรียวมองไปยังใบหน้าคุ้นตาพลางซ่อนยิ้มดีใจระคนแปลกใจที่ได้เห็น เพราะนี่มันยังไม่ถึงเวลาเรียนของอีกฝ่ายสักหน่อย ความจริงมาตอนบ่ายยังได้เลยด้วยซ้ำ...

คิดพลางมองไปยังร่างคนที่ทิ้งตัวลงมานั่งข้างๆตามปกติ ขาเรียวภายใต้กางเกงสีเข้มชันขึ้นมาพร้อมใบหน้าของเจ้าตัวที่โน้มวางไว้บนนั้น ใบหน้าที่ดูเรียบๆธรรมดาไม่มีอะไรสะดุดตาออกมาเลย หากแต่สุดท้ายก็ดึงสายตาของเขาเอาไว้ได้ทุกครั้ง

ดวงตาเรียวมองคนที่พอนั่งปุ๊บก็ถอนหายใจพรืดออกมาอย่างงงๆ

"มีอะไรรึไงวันนี้?" เสียงทุ้มถามคนข้างๆออกไปอย่างเป็นห่วงกับท่าทางที่ดูไม่ปกตินัก ก่อนที่คำเอ่ยที่อีกฝ่ายบอกมาจะต้องทำเอาเขานิ่งไป...

"ยุนโฮ...นายว่าอย่างชั้นจะได้มีแฟนเหมือนชาวบ้านเค้ารึเปล่า"

"หือ?"

"นายว่าเป็นไปได้รึเปล่าที่คนอย่างชั้นจะชอบใครสักคน...หรือจะคบใครจริงๆกับคนอื่นเค้าบ้าง" ริมฝีปากบางยังคงเอ่ยถามออกมาเรื่อยๆราวกับคนที่กำลังหาทางออกให้กับความคิดของตัวเอง ก่อนจะหันไปมองอีกคนที่นั่งเงียบไป แล้วต้องรีบเปลี่ยนโหมดความคิดนั้นลงทันที

"นายเป็นอะไรน่ะ? ชั้นก็แค่ถามความเป็นไปได้เฉยๆไม่ได้จริงจังสักหน่อย..."

"พูดเล่น นายแน่ใจนะ?"

"ใช่ ก็นายนึกว่าอย่างชั้น...จะมีใครมาชอบหรือยังไงกัน..." คราวนี้ชายหนุ่มเจ้าของผิวขาวจัดเอ่ยพลางมองไปยังคนที่นั่งอยู่ก่อน อย่างซ่อนความรู้สึกกระดากเอาไว้...

ก็แน่ละ คนหน้าตาไม่ดีแบบเขาถามอะไรแบบนี้ออกไปก็คงดูน่าตลกในสายตาคนอื่นอยู่แล้ว...คิดจบก็หันไปสนใจอย่างอื่นแทน ไม่มองร่างสูงอีกคนที่นั่งอยู่ข้างๆอีก...

ปล่อยให้อีกคนยังคงนิ่งไปกับคำพูดก่อนหน้าพวกนั้นไปเงียบๆ...

.

.

.

"เป็นอะไรวะ? วันนี้ทำไมไม่เข้าเรียน" เสียงคนที่เพิ่งเดินออกจากตัวอาคารถามขึ้นทันทีที่เห็นอีกคนเดินมา ร่างสูงที่แต่งตัวสบายๆในชุดเสื้อยืดกางเกงยีนส์สีเข้มตามสไตล์ที่เจ้าตัวชอบแต่งมาเรียนประจำกำลังเดินหน้าเดาอารมณ์ยากอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน....

ยูชอนมองเพื่อนที่โดดเรียนวันนี้อย่างแปลกใจ

"เปล่า ไม่มีอะไร แค่ไม่อยากเรียนทั้งวัน ไม่มีอารมณ์ว่ะ เบื่อ แล้วนี่...ของจุนซู ฝากให้ด้วยก็แล้วกัน ต้องเจอกันไม่ใช่เหรอตอนบ่ายน่ะ?" บอกพลางยื่นสมุดโน๊ตเล่มบางที่ยืมมาไปให้อีกคนที่มองอย่างเหวอๆ

"เออ ไม่ไปก็ดี แต่อย่าเสียดายทีหลังแล้วกัน วันนี้คังอินมันหลอกเด็กม.ปลายมานั่งเป็นเพื่อนได้ด้วยว่ะ"

"ตามสบาย แต่ระวังพ่อแม่เค้ามาตามลูกบ้างก็แล้วกัน" เสียงยุนโฮเอ่ยบอก มือหนาล้วงลงกระเป๋ากางเกงก่อนจะหันหลังเดินจากไปจากตรงนั้นเสียดื้อๆ เล่นเอายูชอนที่ยืนมองอยู่ยิ่งงงหนักเข้าไปใหญ่...

หรือยุนโฮมันเป็นวันนั้นของเดือน?...

แต่ช่างมัน...มันไม่ไปสิยิ่งดี เขาจะได้ไม่ต้องมีคู่แข่ง...ใบหน้าหล่อคิดพลางเดินผิวปากอย่างอารมณ์ดีกลับไปยังอาคารถัดไปที่เขาต้องเข้าเรียน...หากแต่ไม่นานคนที่กำลังจะก้าวขาไปทางนั้นก็ต้องชะงักเมื่อเห็นชายหนุ่มสองคนที่ยืนอยู่ไม่ไกลมากนัก ชายหนุ่มสองคนที่เขาก็รู้จักดี

แจจุงกับจุนซู...

ความคิดหยุดไว้แค่นั้นก่อนที่จะเบนเข็มเปลี่ยนไปทางอื่นที่ไม่ต้องเจอสองคนนั้นแทน...ในเมื่อนั่นมันสองคนที่เขาไม่ได้ชอบที่จะเข้าไปยุ่งด้วยสักเท่าไหร่เลย

แล้วเขาจะหาเรื่องใส่ตัวไปทำไมกัน

......

 

"บ้าชิบ!! นึกยังไงอยากมีแฟนขึ้นมาวะ" เสียงทุ้มสบถออกมาเบาๆ พลางเดินเข้าซอยบ้านตัวเองไปอย่างเรื่อยเปื่อย ใบหน้าเรียวก้มลงมองปลายเท้าตัวเองที่ก้าวเดินบนฟุตบาทข้างทางไปพร้อมกับสมองที่พยายามหาทางออกให้กับตัวเอง...

ทางออกของเรื่องที่เขายังไม่พร้อมจะยอมรับสักเท่าไหร่นัก...

เป็นใครจะทำใจได้บ้าง คนที่ตัวเองชอบกำลังจะไปชอบคนอื่นเสียอย่างนั้น

อยากจะห้าม... แต่ถ้าทำแบบนั้นคงต้องถูกจับผิดแน่ๆ แล้วอย่างยูชอนมันคงได้ยิ่งแปลกใจมากกว่าเดิมไปอีก...

นี่ถ้ามันรู้ว่าความจริงว่าเขาคิดยังไงกับแจจุงมันคงช๊อค เพราะเขาเคยบอกออกไปแล้วว่าคนที่จะมาเป็นแฟนเขาน่ะ มันต้องสวย ฉลาด เก่ง ยิ้มน่ารัก อย่างมินโยรินคณะข้างๆต่างหาก!

แล้วนี่อะไร?... ทำไมอยู่ๆ เขากลับมาชอบเอาคนจืดชืดธรรมดาแถมยังเป็นผู้ชายด้วยกันอีก

ทำไมคนหน้าตาดีอย่างเขาต้องมาเป็นแบบนี้ด้วย

ขืนปล่อยให้ถูกจับได้มีหวังโดนแซวจนเกิดแน่...

 

ปุบ!! กล๊อง แกล๊งๆ

เสียงกระป๋องน้ำอัดลมถูกเตะลงไปยังข้างทางพร้อมกับลมหายใจยาวที่ปล่อยออกมา...ดวงตาเรียวทอดมองไปยังทางข้างหน้าอย่างเบื่อหน่ายตัวเองที่เป็นแบบนี้

"อ้าว ยุนโฮ ทำไมรีบกลับละ"

แต่แล้วคำถามที่ดังมาจากข้างหลังก็ทำเอาคนที่กำลังเดินอยู่ชะงักนิ่งไป เพราะจำได้ดีว่าเสียงนั้นเป็นของใคร...

แน่ละ จะจำไม่ได้ได้ยังไง ก็ตอนนี้เขากำลังคิดมากเรื่องของคนๆนี้อยู่นี่

"นายมีเรียนไม่ใช่เหรอ" คำถามยังเอ่ยต่อทั้งๆที่อีกคนยังไม่หันกลับมา

"ช่างมันเถอะ ไม่มีอารมณ์แล้ว วันนี้ชั้นอยากนอนน่ะ"เสียงทุ้มเอ่ยบอกออกไป ก่อนจะเดินต่อเพราะอีกไม่กี่ก้าวข้างหน้ามันก็เป็นประตูรั้วบ้านของเขาแล้ว

"อ้อ จริงสิ ป้าฮันฝากของกินไว้ให้นายด้วย เมื่อเช้าป้าเค้าไม่เจอนาย เดี๋ยวชั้นเอาออกมาให้... อย่าเพิ่งปิดบ้านหนีไปก่อนละ" แจจุงบอกข้ามรั้วที่สูงประมาณเอวไปยังบ้านข้างๆอย่างนึกได้ก่อนจะพาตัวเองหายเข้าบ้านไปอย่างรวดเร็ว และไม่นานก็กลับมาอีกครั้งพร้อมกับกล่องพลาสติกในมือ

"กิมจิ เห็นว่าเพิ่งไปซื้อมาเยอะ เลยแบ่งไว้ให้นายกับพี่ด้วย"  บอกพลางส่งของที่ถือมาไปให้อีกคนที่รับไป

"เดี๋ยวก่อน แล้วนายไม่เรียนเหรอไงวันนี้?" เสียงทุ้มรั้งเอาแผ่นหลังของคนที่กำลังจะเดินกลับเข้าบ้านเอาไว้

ก็เขาจำได้ว่าวันนี้ไม่ใช่วันหยุดของแจจุงเหมือนกัน

"ก็นายยังโดดได้เลย ชั้นโดดบ้างจะแปลกอะไร" คนถูกถามเอ่ยบอกก่อนจะพาตัวเองหายเข้าบ้านไป ปล่อยให้อีกคนยืนขมวดคิ้วอยู่ที่เดิม

อย่างแจจุงน่ะเหรอโดดเรียน เขาฟังผิดรึเปล่า?...

คนที่ยืนอยู่คิดอย่างไม่อยากเชื่อนัก เพราะตั้งแต่รู้จักมาเขาไม่เคยเห็นแจจุงจะหยุดเรียนนอนอยู่บ้านเลยนี่

หรือความจริงหยุดเพื่อจะไปไหน...ไปหาใคร...เกี่ยวกับไอ้ที่ถามเขาไปเมื่อเช้านั่นรึเปล่า...

 

บ้าชิบ!  ว่าจะไม่คิดแล้วก็คิดอีกจนได้...

 

นี่ถ้าความจริงเขาชอบผู้หญิงหน้าตาน่ารักๆสักคน เขาต้องมานั่งเครียดแบบนี้รึเปล่านะ...

.

.

.

"ฮ่าๆๆๆ นายทำอะไรน่ะยูชอน!!!!" เสียงใสเอ่ยบอกอย่างคนอารมณ์ดี พร้อมกับมือที่ส่งไปกุมท้องหัวร่องอหายกับภาพชายหนุ่มอีกคนที่เพิ่งเดินเข้ามาถึงในร้านคาราโอเกะที่นัดกันไว้

"ตลกตรงไหน นายไม่เคยเห็นคนไปล้มรถมารึไง? แล้วใครใช้ให้นายมาด้วยเนี่ย คังอิน นายชวนจุนซูมาทำไมวะ?" ยูชอนที่ตอนนี้สภาพไม่ดีนักด้วยเสื้อผ้าที่เปียกและเปื้อนเป็นรอยยาวบวกกับกางเกงที่เข่ามีรอยขาดจากการถลอกกำลังหันไปถามจากเพื่อนอีกคนอย่างหัวเสีย แน่นอนล้มรถน่ะมันล้มบนถนนไม่ใช่บนเตียงนี่ถึงจะได้ไม่เจ็บน่ะ

"ก็ แหมชวนมาหลายคนสนุกออก"

สนุกกับผีน่ะสิ!

เจ้าของใบหน้าหล่อคิดพลางถลึงตามองไปยังชายหนุ่มอีกคนที่ยิ้มร่าอย่างไม่รู้ร้อนรู้หนาวอะไร...

แน่นอน ความจริงจุนซูเป็นอีกคนในก๊วนเพื่อนเขา หากแต่ถึงจะเป็นเพื่อนกันแต่เอาจริงๆ เขาไม่ได้อยากเป็นอย่างนั้นกับอีกฝ่ายด้วยเลย ถ้าไม่ติดว่ายุนโฮกับคังอินก็เป็นเพื่อนเขาเหมือนกัน

"นายมีปัญหาหรือไงที่ชั้นมาด้วยน่ะ ชั้นไม่ได้มากินฟรีนะ ตังน่ะเดี๋ยวช่วยออกก็ได้"

"เหรอ?" ยูชอนส่งเสียงสูงถามกลับอย่างอยากจะเชื่อเสียเต็มประดา... เพราะถึงเวลาทีไร เขาเห็นอีกฝ่ายทำเป็นเนียนลืมทุกที...

ถ้าบ้านจนก็ว่าไปอย่าง...นี่พ่อเป็นถึงผู้จัดการธนาคารใหญ่แท้ๆ...ไม่รู้จะงกไปไหน

"แต่ ยูชอน....แกจะเจอน้องๆม.ปลายสภาพนี้จริงๆเหรอวะ?" คังอินที่พิจารณาสภาพเพื่อนอยู่นานถามขึ้นอย่างไม่มั่นใจ แน่นอน เดี๋ยวพอสาวๆที่เขานัดไว้เข้ามา อาจจะตกใจเอาได้ถ้าเห็นเพื่อนเขายังเป็นคุณชายในคราบสุนัขตกท่ออยู่อย่างนี้

"ไม่มีอารมณ์แล้ว แกมีเพื่อนก็ดีแล้ว ชั้นจะได้กลับบ้านไปอาบน้ำ" ยูชอนเอ่ยบอกพร้อมกับคว้าเอาหมวกกันน๊อคที่วางไว้บนโต๊ะกลับขึ้นมาถือ อย่างเซ็งๆ

"แต่ทางที่ดีนะ ชั้นว่าแกลองโทรไปตามยุนโฮมันมาอีกคนด้วยจะดีกว่า" ยูชอนเอ่ยบอกออกไป อย่างน้อยก็จะได้มีคนช่วยหารละนะ

"ลองตื๊อดูแล้ว มันบอกว่าไม่แน่อาจจะมา ถ้ามาเดี๋ยวชั้นก็คงเห็นเองละ" คังอินบอกไปอย่างไม่คิดอะไร พลางมองเพื่อนร่างสูงที่จากออกไป

 

"ฮ้า!!!!!"

"นายเป็นอะไรน่ะจุนซู?" คังอินถามคนที่อยู่ๆก็ร้องเสียงสูงออกมาอย่างตกใจ

"ป๊าโทรตามพอดีเลย ไปก่อนนะ นายกินคนเดียวต่อไปก็แล้วกัน หว๋า ! ลืมไปเลยว่าวันนี้ปู่จะมาบ้าน ไม่อยู่คงมีเรื่องแน่ๆ ชั้นไปก่อนละน๊า ฮิยะฮ่ะฮ่ะ~" เสียงใสเอ่ยบอกอออกมาอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย ก่อนจะตบท้ายด้วยเสียงหัวเราะอันเป็นเอกลักษณ์แล้ววิ่งคว้ากระเป๋าตัวเองหายออกไปอีกคน ปล่อยให้คังอินได้แต่นั่งปลงกับเพื่อนของตัวเอง...

แต่ละคน......(- -")

 

* * * * * * *

 

Rhhhhh Rhhhhh......

เสียงโทรศัพท์มือถือสีฟ้าร้องเตือนพร้อมกับแสงไฟสีฟ้าจ้าขึ้นมา รอให้เจ้าของที่กำลังพาตัวเองวิ่งออกมาจากครัวในสภาพที่ยังไม่พร้อมนักเพราะมือข้างนึงมันยังคงถือทัพพีอยู่ในนั้น หากไม่นานอีกมือที่ว่างอ