FIRST. [4]

posted on 08 Dec 2008 16:57 by khapp in F-I-R-S-T
 

เรื่องนี้มันต้องใช้พลังในการจิ้นแจขั้นเทพจริงๆ เอนเลสยังไม่ต้องจิ้นมากขนาดนี้เลย (ฮา...)

 

F I R S T.

Fan fiction.

Yaoi style

YunJae ft. YooSu

 

 

First.......[4]

 

 

"แกเป็นอะไรยุนโฮ?" เสียงจีฮุนที่นั่งจิบกาแฟตอนเช้าก่อนไปทำงานเอ่ยถามชายหนุ่มที่นั่งอยู่ตรงข้ามออกมา ยุนโฮที่วันนี้ดูจะเหมือนมีอะไรแค้นเคืองเธออยู่ยังไงอย่างนั้น

"...."

"นี่ อย่ามาเอาแต่มองแล้วไม่พูดแบบนี้สิ มันไม่เคลียร์รู้รึเปล่า ชั้นไปเหยียบเท้าแกหรือไง??" เสียงจีฮุนถามกลับออกมาอย่างหาเรื่อง

"เปล๊า ช่วงนี้เบื่อๆน่ะ"

"เหรอ งั้นก็แล้วไป นึกว่ามีปัญหากับชั้น เออ จริงสิ เมื่อวานตอนแกไม่อยู่มีผู้หญิงโทรเข้าบ้านมาหาด้วยนะ"

"ผู้หญิง? แม่เหรอไง?" ช่วงนี้ยิ่งชอบโทรมาตามให้เขากลับไปทำงานที่บริษัททุกวัน

"บ้าสิ ชื่อโยรินต่างหาก ใช่เด็กที่แกว่าจะจีบใช่รึเปล่า ไปให้เบอร์กันตั้งแต่เมื่อไหร่ อย่างนี้แจจุงแกก็ไม่สนจริงๆแล้วสิ" เสียงจีฮุนถามพลางจับจ้องน้องชายอย่างสนใจประหนึ่งกำลังติดตามดูละครจนถึงตอนสำคัญ

"โยรินโทรมาเหรอ?"

"ใช่ มินโยริน ชั้นได้ยินน้องเค้าแนะนำตัวอย่างนั้นเต็มสองหูเลย"

"แล้วเค้าว่าไงอีก"

"ไม่นี่ แค่บอกว่าแกไม่อยู่ ก็เลยวางไปเลย" เสียงจีฮุนบอกพลางจัดการลุกขึ้นคว้าเอาเสื้อนอกสีหวานของตัวเองมาสวมทับ ก่อนจะคว้าเอากุญแจรถขึ้นตามมา

"ไม่ติดรถไปพร้อมชั้นเหรอ?"

"ไม่ละ เดี๋ยวไปเอง"

"ก็ตามใจ ชั้นไปละ"

.......

 

"อ้าว แจจุง ไปพร้อมกันเลยเอาไม๊" เสียงจีฮุนเอ่ยร้องทักทายชายหนุ่มอีกคนที่อยู่บ้านข้างเคียงออกมา แจจุงที่คลี่ยิ้มทันทีที่เห็นว่ากำลังจะออกไปมหาลัยแล้วพบกับใครเข้า

หากแต่ไม่นานสองคนที่ทักทายกันก็ต้องชะงักไปกับเสียงของอีกคนที่ขัดขึ้นมา

"ไม่ได้!"

เสียงมาพร้อมกับเจ้าของร่างสูงอีกคนที่รีบพาตัวเองพ้นออกจากประตูบ้านมายืนหน้าตาบอกบุญไม่รับ สิ่งที่ทำเอาแจจุงที่กำลังจะเอ่ยตอบปากรับคำชวนของอีกคนต้องเปลี่ยนใจ

"แกเป็นอะไรยุนโฮ ชั้นชวนแจจุง แกไม่ไปก็อย่ามายุ่งสิ" ผีเข้าเหรอไง...

"ไม่เป็นไรฮะพี่ เดี๋ยวผมไปเองน่าจะสะดวกกว่า เพราะต้องไปแวะซื้อของก่อนน่ะฮะ"เสียงแจจุงตัดสินใจเอ่ยบอกอีกคนไป

"อ้าว เหรอ ถ้างั้นก็ไม่เป็นไร งั้นไปก่อนนะแจจุง"  เสียงจีฮุนบอกพลางพาตัวเองทิ้งตัวลงไปในรถ ก่อนที่จะขับออกไป โดยมีอีกคนที่อยู่ในรั้วบ้านข้างๆยืนมองตามไปเงียบๆ

ยุนโฮที่ยืนพิงประตูบ้านตัวเองอยู่ได้แต่มองสายตาอีกคนที่มันไม่ได้มองเขาอยู่นั้นอย่างนึกขัดใจ...

"ถ้างั้น...ชั้นก็ไปก่อนนะ" เสียงแจจุงเอ่ยบอกไปอย่างดูท่าที เพราะจากเหตการณ์เมื่อกี๊เขายังเดาไม่ออกเลยว่ายุนโฮนั้นกำลังอยู่ในอารมณ์ไหน

"เดี๋ยวก่อน เดี๋ยวออกไปพร้อมกันเลย ชั้นก็กำลังจะออกไปพอดี นายรอแป๊บนึงก็แล้วกัน" เสียงยุนโฮเอ่ยบอกก่อนจะหันหลังเดินกลับเข้าบ้านไป ปล่อยให้อีกคนยืนรออยู่ที่เดิมอย่างนั้น

.

.

.

 โรงพยาบาล:

"ค่ะ มีคนพาคุณมาส่งแล้วก็กลับไปตั้งแต่เมื่อคืนแล้วละค่ะ" เสียงพยาบาลเอ่ยบอกชายหนุ่มที่มีร่องรอยการทำแผลเอาไว้ให้เห็นอยู่ประปรายออกมา

"เหรอครับแล้วค่าบริการพวกนี้ละ?" เสียงทุ้มเอ่ยถามหลังจากที่สลบอยู่ที่นี่มาหนึ่งคืนเต็มๆ หากแต่ตอนนี้เขาก็ลุกขึ้นมาพร้อมที่จะกลับบ้านแล้วแม้จะยังปวดเมื่อยอยู่บ้างก็ตาม

"ก็คนที่มาส่งจ่ายไปแล้วค่ะ"

"เหรอครับ?" เขานึกว่ามีคนใจดีไปเจอเขาสลบแล้วพามาส่งไว้นี่ แต่ไม่คิดว่าจะใจดีจ่ายค่ายาให้ด้วยเสียอย่างนั้น นึกพลางจัดการเก็บเอาเสื้อตัวนอกของตัวเองกลับมาสวมเตรียมตัวกลับ

"เห็นลงในใบเสร็จไว้ว่าชื่อ คิมจุนซูน่ะคะ"

"ห๊ะ???"

"ค่ะ คนที่มาส่งคุณเมื่อคืนชื่อคิมจุนซู"

"....."

คนมีตั้งเยอะตั้งแยะ ทำไมต้องเป็นหมอนี่ด้วย...

.

.

.

มหาลัย

"ฮิยะฮะฮะ! นายไม่รู้อะไรคังอิน ชั้นไม่ได้กลับบ้านช้าเพราะเดินเล่นสักหน่อย  เมื่อวานชั้นนะเห็นใครไม่รู้กำลังลงไม้ลงมือใส่อีกคน ชั้นทนเห็นไม่ได้ก็เลยเข้าไปช่วยต่างหาก!"

"นายเข้าไปจัดการไอ้หมอนั่นเหรอ?"

"เปล่า ชั้นเข้าไปช่วยคนที่บาดเจ็บน่ะ(- -") เพราะอยู่ๆผู้ชายตัวโตนั่นเดินหายไปไหนก็ไม่รู้" เสียงจุนซูเอ่ยบอกอีกคนออกไป

"แล้วไงต่อ"

"ก็น่าตกใจน่ะสิ เพราะคนที่ถูกซ้อมนั่นน่ะคือ...เหวอ จริงสิ! ชั้นลืมหมอนี่ไว้ที่โรงพยาบาลนี่" เสียงจุนซูบอกอย่างนึกขึ้นได้

"เดี๋ยวก่อน ตกลงหมอนั่นน่ะใคร?" แต่แล้วคังอินที่ยังคาใจก็ถามต่อออกมา

"อ้อ ก็ยูชอนยังไงละ..."

"ยูชอน?"

"ใช่!"

"....นี่มัน...ยังติดต่อกับไอ้บ้านั่นอยู่อีกเหรอ...." เสียงคังอินเอ่ยพึมพำออกมาอย่างพอนึกคาดเดาเรื่องราวออก

"ใคร นายว่าใครบ้านะ"

"หา อ้อ ก็ไอ้คนซ้อมนั้นไง มันต้องเป็นคนบ้าแน่ๆ" เสียงคังอินเอ่ยเลี่ยงออกไป

"นั่นสิ มันต้องบ้าแน่ๆ แต่ นายว่ายูชอนจะกลับบ้านไปรึยัง?"

"อย่างหมอนั่นน่ะกลับไปแล้วนั่นละ วันนี้ก็คงไม่มาด้วย ไม่ต้องไปห่วงมันหรอก"

เมื่อก่อนมันก็เป็นแบบนี้ประจำ แต่นายไม่รู้เท่านั้นเองจุนซู  คังอินได้แต่คิดต่อในใจ เพราะปกติรายนั้นมันไม่ค่อยพูดเรื่องส่วนตัวของตัวมันเท่าไหร่นักหรอก

"แต่เราจะไม่ไปเยี่ยมกันหน่อยเหรอ ไม่รู้ยูชอนไปแจ้งความรึยังด้วย อย่างนี้มันต้องเอาเรื่องสิถึงจะถูก!!!"

"อือ เดี๋ยวชั้นบอกมันเอง วันนี้นายยังมีสอบไม่ใช่เหรอ นายไปเตรียมตัวดีกว่า เดี๋ยวเรื่องยูชอนน่ะชั้นไปคุยกับมันเอง"

"เอาอย่างนั้นเหรอ งั้นก็ตามที่นายว่าก็ได้" เสียงจุนซูเอ่ยบอกออกไปเพราะยังไงคังอินก็สนิทกับยูชอนมากกว่าเขาอยู่แล้ว

.

.

.

"ยุนโฮ...นาย..." เสียงเบาเอ่ยออกมาพลางมองไปยังชายหนุ่มอีกคนที่เดินมาด้วยกันตลอดทางนั้นอย่างลังเล เจ้าของผิวขาวจัดจนดูซีดไปบ้างและเสื้อผ้าที่ก็ดูเรียบง่ายเพราะมันก็เป็นแค่เสื้อยืดกางเกงยีนส์ธรรมดาที่ไม่ได้มีรูปแบบสะดุดตาอะไร การแต่งตัวง่ายๆที่เจ้าตัวก็ใส่จนแทบจะกลายเป็นเรื่องปกติไปแล้ว

"อะไร?" เสียงทุ้มเอ่ยถามพลางมองไปยังอีกคน

"ปะ เปล่า ไม่มีอะไร"

"มีอะไรก็พูดได้ ชั้นไม่ทำอะไรนายหรอกน่า" เสียงทุ้มเอ่ยบอกอย่างติดตลก

"เปล่า ไม่มีอะไรแล้วล่ะ จริงสิ เห็นพี่จีฮุนบอกว่านายจะซื้อรถเหรอ?"

"จีฮุนบอก?"

ไปคุยกันไว้ตอนไหนอีกวะ!

เจ้าของใบหน้าเรียวคิดอย่างไม่สบอารมณ์นัก ...ถ้าเป็นเมื่อก่อนนี่เขาก็ไม่คิดอะไรหรอก แต่ตอนนี้ไม่ได้แล้ว มันคิด แถมคิดมากด้วย!

อะไรบังตาทำให้นายไปชอบพี่ชั้นได้นะแจจุง...ยุนโฮที่เดินอยู่คิดอย่างไม่เข้าใจโลกนี้เอาเสียเลย

"ใช่ บอกไว้หลายวันแล้ว" เสียงแจจุงเอ่ยบอกออกไป

"อือ ก็ถ้าจะกลับไปทำงานที่บริษัทของแม่ ก็คงต้องมีรถ เพราะมันไม่ใกล้นายก็รู้"

"จริงสิ นายต้องกลับไปทำงานของที่บ้านนี่นะ" แจจุงบอกอย่างไม่แปลกใจเลย เพราะความจริงทางบ้านอีกฝ่ายก็ไม่ใช่ว่าฐานะไม่ดีเลย ตรงข้ามออกจะดีมากเสียด้วยซ้ำ

"ใช่ เพราะพี่ชั้นไม่ทำ ชั้นเลยต้องทำยังไงล่ะ" นี่คือวิบากกรรมอีกอย่างที่พี่เขามันทิ้งเอาไว้ให้

ตัวเองหนีมาทำงานด้านที่ชอบ ทิ้งกิจการที่บ้านเอาไว้ข้างหลัง จนน้องอย่างเขาต้องพลอยซวย...

แถมยังจะมาเป็นมารหัวใจอีก...

คิดพลางมองไปยังอีกคนข้างๆที่ตอนนี้หยุดขามองเข้าไปในร้านสะดวกซื้ออยู่ ดวงตาสีเข้มมองเข้าไปยังใบปิดโฆษณาแชมพูยี่ห้อนึงที่พี่ของเขาเคยจับพลัดจับผลูไปเป็นพรีเซนเตอร์ให้ 

"โฆษณานั่นมันก็นานมาแล้วยังจะมีคนเอามาติดอีกเหรอไง สินค้าตัวนั้นน่าจะตกรุ่นแล้วเจ๊งไปแล้วมั๊ง ดันไม่เ