[Story11] Just One : the last one

posted on 08 Dec 2008 17:23 by khapp in Shortfic
 

[Story 11] Just one : the last one.

Yunho x Jaejoong

Yaoi ft. chota

Shortfic 

 

 

"ทำอะไรนะ?"เสียงทงเฮถามอีกคนที่ยืนลับๆล่ออยู่หน้าโรงเรียนอย่างแปลกใจ

"ดูต้นทางไงละ" เสียงบอกมาพร้อมใบหน้าสวยที่หันซ้ายมองขวา

"อะไรกัน เดี๋ยวนี้นายมีอริอยู่ที่ไหนแล้วหรือไงถึงต้องมายืนดูต้นทางก่อนออกอย่างนี้" เสียงทงเฮเอ่ยถามพลางมองไปยังอีกคนที่เลิกเรียนแล้วไม่ยักกะรีบสาวเท้าออกไปอย่างเช่นทุกที

"เปล่า แต่ชั้นกลัวว่าวันนี้พี่จะผ่านมาแถวนี้น่ะสิ" เพราะเมื่อเช้าได้ยินว่าต้องมาทำธุระที่ตึกข้างๆนี่

"ก็แล้วทำไมละ เจอก็ดีออกจะได้ไม่ต้องนั่งรถเมล์แถมเดินต่อกลับบ้านให้เมื่อยไง"

"ดีอะไร ไม่ดีหรอก"

"มีอะไรอีกละคราวนี้ นายไปก่อเรื่องอะไรไว้หรือยังไง" เสียงทงเฮเอ่ยถามพลางชำเลืองมองเพื่อนที่ยังคงไม่มั่นใจที่จะออกไป

"ไม่ได้ก่อเรื่อง แต่ไม่อยากเจอพี่ ไม่อยากกลับไปพร้อมพี่ยังไงละ ชั้นยังไม่อยากเจอพี่ตอนนี้ เพราะชั้นจะไปที่อื่นก่อน"

"ที่แท้ก็จะแอบหนีเที่ยวอีกแล้วนี่เอง แต่วันนี้ชั้นไปด้วยไม่ได้นะ แม่เพิ่งโทรมาสั่งให้รีบกลับน่ะ"

"อ้าว แล้วทำไมเพิ่งบอกชั้นละ รู้งี้จะได้รั้งชินดงเอาไว้ก่อน หมอนั่นก็กลับไปแล้ว ถ้าอย่างนั้นชั้นก็ต้องไปคนเดียวน่ะสิ"

"ใช่ สงสัยนายจะต้องไปคนเดียวจริงๆ ไปวันอื่นไม่ได้หรือยังไง ถ้าไปวันอื่นชั้นจะได้ไปเป็นเพื่อนด้วยยังไงละ"

"ไม่ได้ ชั้นนัดเค้าไว้แล้วว่าเป็นวันนี้ ไม่เป็นไรชั้นไปคนเดียวก็ได้ แต่พรุ่งนี้และวันต่อๆไปนายต้องไปเป็นเพื่อนล่ะ"

"อะไร มันไม่ได้ไปวันเดียวหรอกเหรอ? ตกลงนายไปไหนกัน?"

"คือ..."

.

.

.

"มาแล้วเหรอคะ" เสียงหญิงสาวในชุดทะมัดทะแมงเอ่ยบอกเด็กหนุ่มในชุดนักเรียนที่ไหล่ข้างนึงยังคงสะพายเป้เอาไว้ ดวงตาสวยมองซ้ายมองขวาอย่างไม่คุ้นสถานที่มากนัก

"เอ่อ ฮะ แล้วตกลงถ่ายที่นี่เหรอฮะ?" เสียงแจจุงเอ่ยถามอีกฝ่ายออกไป เมื่อเห็นเจ้าหน้าที่เดินไปเดินมากันขวักไขว่ในห้องที่ดูเหมือนเป็นสตูดิโอแห่งนี้

"ใช่แล้วละ ไปทางโน้นเลย ไปคุยรายละเอียดกับคุณโฮดองทางนั้นเลยจ๊ะ" เสียงหญิงสาวในชุดทะมัดทะแมงเอ่ยบอกพลางผายมือไปยังชายวัยกลางคนที่กำลังยืนจัดแจงรายละเอียดต่างๆอยู่ในสตูดิโอแห่งนี้อยู่อีกมุม ชายที่หันมาคลี่ยิ้มและกวักมือเรียกเขาทันทีที่เห็นว่าเข้ามาแล้ว...

 

* * * * * * *

 

"แจจุงยังไม่กลับมาอีกเหรอ?" เสียงทุ้มเอ่ยถามออกไปหลังจากที่กลับมาแล้วยังไม่เห็นว่าจะมีใครที่อยู่บ้านเหมือนทุกวัน

"ยังค่ะ"

"ไม่เป็นไร ถ้าอย่างนั้นก็ยังไม่ต้องตั้งโต๊ะก็ได้" ยุนโฮที่ยังคงอยู่ในชุดทำงานบอกเลื่อนมื้อเย็นออกไปแล้วพาตัวเองพร้อมกับกระเป๋าเอกสารตรงขึ้นไปยังชั้นบนแทน หากแต่เสียงโทรศัพท์ดังขึ้นมามือหนาเลยคว้าไปกดรับเอาไว้เมื่อเห็นว่าปลายสายนั้นเป็นใคร

"อยู่ไหน" เสียงทุ้มเอ่ยถามกลับไปเพราะดูเหมือนว่าคนที่เขากำลังคุยด้วยนั้นคงยังไม่ได้อยู่โรงเรียนเหมือนทุกวันแน่ๆ

"ไปซื้อของเหรอ...ถ้าอย่างนั้นอย่ากลับค่ำมากก็พอ ดีแล้วที่โทรมาบอกก่อน"

เสียงเอ่ยบอกออกไปก่อนที่การสนทนาสั้นๆจะจบลงอย่างรวดเร็วเพราะดูเหมือนปลายสายจะวุ่นวายอยู่ไม่น้อย

ไปซื้ออะไรกัน...

ช่างเถอะ...

 

คิดพลางจัดการเปิดประตูห้องแล้ววางข้าวของที่หอบติดมาด้วยไว้อีกทางพร้อมกับคว้าเอาเสื้อผ้าชุดสบายเดินหายเข้าห้องน้ำไป...

.

.

.

"เอาละวันนี้พอแค่นี้" เสียงชายในชุดทะมัดทะแมงที่คุมการถ่ายภาพนิ่งนี้มาได้พักใหญ่เอ่ยบอกออกมา

คำบอกที่ทำเอาเด็กหนุ่มในชุดเสื้อสีขาวกับยีนส์สีเข้มที่ยืนอยู่ถอนใจยาวเมื่อรู้ว่าวันนี้ดูท่าจะผ่านพ้นไปด้วยดี ก่อนจะคลี่ยิ้มกว้างเมื่อมองไปยังนาฬิกาข้อมือแล้วพบว่ามันยังไม่ดึกจนเกินไป

"ขอบใจนะ เพิ่งถ่ายครั้งแรกได้ขนาดนี้ก็ดีแล้ว ไปเปลี่ยนเสื้อผ้ากลับบ้านสิเดี๋ยวให้คนไปส่ง"

"ฮะ ขอบคุณฮะ แล้ว...ตกลงมาอีกสองวันใช่มั๊ยฮะ"

"ใช่ ถ่ายโฆษณาสั้นๆแค่นี้อีกสองวันก็เรียบร้อยแล้วที่เหลือก็เป็นหน้าที่ของส่วนอื่น หรือสนใจจะรับงานอื่นต่อรึเปล่าละ ชั้นมีนะอยากให้เราลองไปเทสดูด้วย"

"เอ่อ ขอบคุณฮะ แต่ผมขอแค่งานนี้ก่อนก็พอฮะ" เสียงเอ่ยบอกออกไปอย่างแบ่งรับแบ่งสู้

"เหรอ เอาอย่างนั้นก็ได้ ถ้าอย่างนั้นก็ไปเปลี่ยนกลับเป็นเสื้อผ้าชุดเดิมสิเดี๋ยวชั้นให้คนไปส่ง" เสียงชายหนุ่มเอ่ยบอกออกมาอย่างใจดี ไม่ได้มีท่าทีจริงจังเหมือนตอนทำงานอยู่อีก

"ฮะ ขอบคุณฮะ"

 

 

* * * * * * *

 

หลังเลิกเรียน

"ตกลงนายแอบรับจ๊อบเหรอ?" เสียงทงเฮถามเพื่อนออกมาเมื่อเลิกเรียนแล้วต้องตามใครอีกคนไปด้วยตามที่สัญญาเอาไว้

"อือ ก็ชั้นอยากได้เงินนี่ แล้วก็มีคนเคยให้นามบัตรไว้นานแล้วชั้นก็เลยตัดสินใจลองดูสักครั้งไง"

"แล้วดูท่าคงไม่ได้บอกพี่นายไว้สินะ ถึงได้ทำตัวลับๆล่อๆขนาดนี้" เสียงทงเฮนึกเดาอย่างรู้ทัน

"ก็แน่ละ รู้ก็โดนว่าน่ะสิ"

"ก็แล้วนายจะหาเรื่องทำไมกัน เงินนายไม่พอใช้เหรอไง?"

"มันก็ไม่เชิงหรอก"

"ถ้าอย่างนั้น ก็เพราะอะไรละ"

"ก็ วันก่อนมันวันเกิดชั้น...แล้ว...อีกไม่นานมันก็จะวันเกิดพี่ชั้นไง"

"ออ....เข้าใจแล้ว นายจะเอาเงินไปซื้อของให้พี่ว่างั้น"

"ก็ทำนองนั้นนั่นละ จะใช้เงินพี่ซื้อของให้พี่มันดูแปลกๆมันก็เลยต้องเอาวิธีนี้มาใช้ไง"เสียงเจ้าของร่างในชุดนักเรียนเอ่ยบอกออกมา พลางเดินไปยังป้ายรถ

"นี่ค่าตัวคงเยอะน่าดู อย่าลืมพาชั้นไปเลี้ยงบ้างก็แล้วกัน"

"ได้เลยไม่มีปัญหา"

.

.

.

"อะ...อ้าวพี่ วันนี้กลับเร็วเหรอ"เสียงแจจุงเอ่ยร้องขึ้นทันทีที่วันนี้ตัวเองอุตส่าห์กลับเร็วกว่าเมื่อสองวันก่อนแล้วแต่ก็ยังไม่ทันอีกคนจนได้

"ใช่ เราละ ช่วงนี้ชักเริ่มกลับเย็นอีกแล้วไปแอบเถลไถลอยู่ที่ไหนหรือไง?"

"ก็แถวนี้ละฮะ ไม่มีอะไรหรอก" เสียงเอ่ยบอกออกมาอย่างพยายามทำตัวให้เป็นปกติ แม้ตอนนี้ข้างในเขามันแทบไม่ปกติเอาเสียเลย เพราะนอกจากกดดันที่ต้องมาโกหก แถมยังต้องคอยระงับสมองตัวเองไม่ให้เตลิดเข้าไปอีก

"จริงสิ แม่โทรมาบอกพี่รึยัง?"

"เรื่องอะไร"

"ก็เรื่องปิดเทอมหน้านี่ยังไงละ" เสียงแจจุงเอ่ยบอกพลางมองไปยังอีกคนก่อนจะต้องเสหน้าหนีไปอีกทางเพราะความเขินที่ตัวเองก็ไม่เข้าใจ...เขาเป็นถึงขนาดนี้ทำไมพี่ยังมาตีหน้านิ่งทำเป็นปกติไม่รู้สึกอะไรได้อยู่อีก...

แกล้งเขาให้เป็นแบบนี้พี่คงมีความสุขมากสินะ เหอะ... ว่าแล้วไม่น่าจะต้องไปลงทุนหาเงินซื้อของให้เลย เสียดายเงินชะมัด

"ที่ว่าจะให้เราไปไวกว่าทุกปีน่ะเหรอ?" เพราะปกติปิดเทอมอาทิตย์นึงถึงค่อยไป แต่คราวนี้เห็นว่าจะให้ไปวันรุ่งขึ้นกันเลย

"อือ แล้วพี่ว่าไง"

"ก็ไม่มีปัญหานี่ เราก็อยากไปเร็วๆอยู่แล้วไม่ใช่เหรอ" เสียงทุ้มเอ่ยถามพลางมองไปยังอีกคนอย่างนึกรู้ว่าอีกฝ่ายคงดีใจที่จะได้เที่ยวแบบนี้

"แล้ว...พี่ไม่กลัวผมไปแล้วไม่ยอมกลับมาบ้างเหรอ?"

"แล้วเราจะไม่กลับหรือไง"

"ก็ไม่แน่..."

"......"

"บางทีผมอาจจะอยู่ยาวไปเลยก็ได้ ที่นู่นอากาศดี แถมมีโรงเรียนน่าเรียนด้วย เห็นวันก่อนแม่ก็พูดเรื่องนี้อยู่เหมือนกัน"

"ก็ถ้าเราว่าอย่างนั้นก็ตามใจ พี่ไม่ว่าอะไรอยู่แล้ว"

"โกหก ผมไม่อยู่แล้วพี่จะอยู่กับใคร ไม่อยากให้ไปก็บอกมาเถอะ" (- -")

"รู้ดีจังเลยนะ"

"แน่ละผมอยู่กับพี่มาตั้งนานทำไมจะไม่รู้"

"ถ้ารู้ดีนักถ้าอย่างนั้นก็ช่วยรู้อีกเรื่องนึงก็แล้วกัน เพราะไหนๆมันก็ใกล้ปิดเทอมแล้ว"

"?"

"ว่าแม่เราเค้าไม่ใช่แค่พูดลอยๆหรอก เค้าก็อยากให้เราไปเรียนต่ออีกสองปีสุดท้ายที่นั่นจริงๆ และพี่ก็คุยกับแม่เราแล้วว่าไม่มีปัญหา"

"หะ...หา!!!!???"

.

.

.

ฟุบ!

"นี่มันอะไรกัน..." เสียงพึมพำมาพร้อมกับคนที่ทิ้งแผ่นหลังเอาไว้บนเตียงกว้าง ดวงตาสวยทอดมองไปบนเพดานสีขาวสะอาดตาพลางยังทำใจกับเรื่องกะทันหันที่เพิ่งรู้มาไม่ได้นัก

เจ้าของใบหน้าที่นอนลืมตาเหม่อมองปล่อยความคิดไปเรื่อยเปื่อยคิดพลางถอนใจออกมา...

สองปีสุดท้าย งั้นก็หมายความว่า เขาจะเรียนอยู่ที่นี่เทอมนี้เป็นเทอมสุดท้ายแล้วน่ะสิ...

นั่นน่ะ มันไม่ถึงสองเดือนเลยนะ

ทำไมไม่บอกพรุ่งนี้แล้วไปมันพรุ่งนี้เสียเลยล่ะ... -"-

แล้วไปแอบคุยกันไว้ตั้งแต่เมื่อไหร่กันทั้งแม่ทั้งพี่เลย

 

ก๊อกๆ

"ทำไมยังไม่อาบน้ำอีก" เสียงเอ่ยถามมาพร้อมกับบานประตูห้องที่เปิดออกมาอย่างถือวิสาสะ

"กำลังจะอาบแล้วละ...พี่มีอะไรจะบอกผมอีกเหรอไง" มันจะมีเรื่องอะรที่ทำให้เขาตกใจอีกไหม  

"เปล่าไม่มีอะไรจะบอกแล้ว แค่เอานี่มาให้" เสียงบอกมาพร้อมกับมือที่ส่งถุงกระดาษที่ซื้อมานานแล้วแต่ยังไม่ได้ให้สักทีไปให้อีกคนที่นั่งลุกขึ้นมานั่งขัดสมาธิอยู่บนเตียง ดวงตาสวยมองของที่อีกคนยื่นให้พลางรับไปเปิดดูอย่างสนใจ ก่อนจะพบว่าข้างในมันเป็นหมวกถักและเจ๊กเก็ตสีที่เข้าชุดกัน

"ความจริงจะให้เราตั้งแต่วันเกิดแล้ว"เสียงยุนโฮเอ่ยบอกออกไปเรียบๆ คำบอกที่ทำเอาอีกคนนิ่งไปพร้อมกับใบหน้าที่ผันหนีไปอีกทางเพราะคำว่าวันเกิดนั่น...ก่อนจะต้องส่ายหัวระงับความคิดที่มันชักจะเริ่มเตลิดของตัวเอง

"เป็นอะไร"

"ปะ...เปล่าเมื่อยคอเฉยๆ" (- -") เสียงคนแก้เก้อเอ่ยบอกออกไปอย่างตะกุกตะกัก เพราะเดารู้จากรอยยิ้มของพี่ชายที่ยืนอยู่ว่าเจ้าตัวคงจะต้องรู้แน่ๆว่าเขาคิดไปถึงไหน

"อะ จริงสิ พรุ่งนี้ผมก็กลับเย็นนะ"

"กลับเย็นอีกแล้วเหรอ?"

"เอาน่า วันสุดท้ายแล้วละ"

"วันสุดท้าย? วันสุดท้ายอะไรกัน?"

"หะ หา อ้อ  คือ...คือไปเอาของเป็นเพื่อนทงเฮน่ะฮะ พรุ่งนี้เป็นวันสุดท้ายตามกำหนดรับของ" เสียงอีกคนเอ่ยอธิบายมั่วซั่วไปเรื่อย หากแต่คนฟังก็พยักหน้ารับอย่างเข้าใจ

"ถ้าอย่างนั้นก็อย่าลืมรีบอาบน้ำแล้วก็นอนเสียละ อากาศมันเย็นลงแล้ว" เสียงทุ้มเอ่ยบอกพลางพาตัวเองเดินหายออกไปพร้อมกับบานประตูที่ปิดลง

 

* * * * * * *

 

"อะไรนะ?" เสียงทงเฮร้องถามอีกคนออกมาอย่างตกใจ

"นั่นไง นายยังตกใจเลย ชั้นเองก็ตกใจเหมือนกันนั่นละ" เสียงแจจุงบอกพลางนั่งเหม่อออกไปนอกหน้าต่างห้องเรียนในเวลาพักแบบนี้

"อะไรกัน อย่างนี้ชั้นก็ต้องเดินกลับบ้านคนเดียวแล้วอะสิ คิดไปคิดมามันน่าใจหายเหมือนกันนะเนี่ย"

"เอาน่า ยังไงปิดเทอมก็คงกลับมาตามปกติ ไว้เรานัดเจอกันก็ได้" แจจุงบอกออกไปอย่างไม่ให้อีกคนและตัวเองคิดมากไปในเวลาเดี