[Story11] Just One : one night before x-mas

posted on 19 Dec 2008 20:15 by khapp in Shortfic
 

 

[Story 11] Just one : one night before Christmas (my gift to you)

Yunho x Jaejoong

 

Very Shortfic*** 

 

 

เสียงโทรทัศน์ถูกเปิดการทำงานทิ้งไว้พร้อมกับเจ้าของร่างสูงที่ทิ้งตัวลงบนเตียงกว้าง เสื้อสูทแขนยาวถูกพาดทิ้งไว้ไม่ห่างไป ดวงตาเรียวมองภาพข่าวทั่วไปของแต่ละวันอย่างคุ้นชิน สมองประมวลผลรับรู้กับเนื้อข่าวพวกนั้น หากแต่ก็ไม่ได้ใส่ใจเก็บไปคิดอะไรมากนักเพราะความจริงเขาเองก็แค่เปิดมันทิ้งเอาไว้เท่านั้น ก่อนที่ไม่นานคนที่นอนดูข่าวอยู่ได้พักใหญ่จะเปลี่ยนเป็นเปิดหน้าจอโน๊ตบุคขึ้นมาแทน และก็ต้องคลี่ยิ้มเมื่อพบกับข้อความที่ถูกส่งมาทิ้งเอาไว้

"ขยันส่งมาจริงๆ" เสียงทุ้มเอ่ยพึมพำพลางเปิดดูรูปของใครอีกคนที่แทบจะส่งมาจนถมเครื่องของเขาได้แล้วอย่างใจเย็น ภาพใบหน้าที่คลี่ยิ้มท่ามกลางกลุ่มเพื่อนต่างชาตินั้นกำลังทำเอาคนมองชักไม่อยากดูต่อ เพราะความจริงเขาเองก็ไม่ได้อยากดูรูปพวกนี้เลย ยังไงเห็นตัวจริงเป็นๆมันย่อมดีกว่าอยู่แล้ว

แต่ทำยังไงได้ละ ก็เขาดันเลือกให้เป็นแบบนี้เองนี่...

อยากเป็นพี่ชายที่แสนดีก็ต้องมาทนนั่งคิดถึงแบบนี้นี่ล่ะนะ...คิดพลางจัดการเซพเอารูปพวกนั้นลงเครื่องเอาไว้ ก่อนจะปิดการทำงานของเครื่องลงไปเหมือนเดิมเมื่ออีกคนไม่ได้ทิ้งข้อความอะไรเอาไว้ เพราะส่วนมากก็จะโทรคุยเสียมากกว่าอยู่แล้ว...

หากแต่ไม่นานเสียงเคาะประตูห้องที่ดังขึ้นก็ทำเอาเจ้าของร่างสูงที่ยืนอยู่ต้องลุกขึ้นไปเปิดอย่างคาดเดารู้ว่าคงไม่พ้นเป็นแม่บ้านแน่ๆ

"มีคนมาขอพบ รออยู่ข้างล่างน่ะค่ะ" เสียงแม่บ้านเอ่ยรายงานทันทีที่บานประตูเปิดออก

"ใครกัน"

"เป็นคนที่บริษัทน่ะค่ะ เห็นว่ามีเอกสารที่คุณลืมดู และจำเป็นต้องใช้ตั้งแต่เช้า" เสียงแม่บ้านเอ่ยรายงานออกมา คำบอกที่ทำเอาร่างสูงที่ยืนอยู่ต้องตัดสินใจสาวเท้าลงไปอย่างเลี่ยงไม่ได้...

 

หญิงสาวในชุดทะมัดทะแมงที่นั่งรออยู่ตรงส่วนรับแขกนี่มาได้พักนึงลุกขึ้นยืนทันทีที่เห็นว่าเจ้านายของตัวเองลงมา

"ขอโทษที่มารบกวนนะคะ แต่เอกสารนี้ต้องส่งไปให้อีกบริษัทตั้งแต่เช้าจริงๆค่ะ เมื่อตอนเย็นชั้นเอามาตรวจดูแล้วพบว่าคุณยังไม่ได้เซนต์มัน" เสียงหญิงสาวเอ่ยบอกพลางส่งแฟ้มบางๆนั้นไปให้อีกคนที่รับไป

"ไม่เป็นไรหรอก ช่วงนี้ผมเองก็หลงๆลืมๆ ขอบคุณที่อย่างน้อยคุณก็ไม่พลอยเป็นตามผมไปด้วย" เสียงทุ้มเอ่ยบอกพลางยิ้มบางให้อีกคนได้คลายกังวลกับการที่มารบกวนยามดึกแบบนี้

"จริงสิ หน้าเทศกาลแบบนี้มีคนลาไปเยอะรึเปล่า?" เสียงทุ้มเอ่ยถามอีกคนออกไป เพราะใกล้สิ้นปีแบบนี้มีคนขอหยุดเพิ่มจากวันหยุดปกติกันแทบทุกปี

"ค่ะ ก็มีหลายคนแล้ว... แล้วที่สำคัญ พรุ่งนี้กับมะรืนนี้ชั้นลานะคะ" เสียงหญิงสาวเอ่ยบอกพลางส่งยิ้มไปให้อีกคน

"แต่พรุ่งนี้มันยังไม่ใกล้สิ้นปีสักหน่อย?"

"คือ...สามีชั้นเป็นคนคริสต์น่ะคะ ชั้นเลยต้องลาตั้งแต่ช่วงนี้ด้วย" เสียงหญิงสาวเอ่ยบอกอธิบายอีกคนออกไป เจ้าของร่างสูงที่พยักหน้าเข้าใจ เพราะความจริงพรุ่งนี้มันก็เป็นวันคริสต์มาส..

"ถ้าอย่างนั้น ผมคงต้องเรียกคนอื่นมาทำแทนก่อนวัน" เสียงทุ้มเอ่ยบอกออกไป

"ค่ะ ชั้นบอกคุณมินอีไว้แล้วให้มาช่วยทำแทนน่ะค่ะ" เสียงหญิงสาวเอ่ยบอกอย่างเป็นการเป็นงาน

"อือ ถ้าอย่างนั้นก็ดี ส่วนนี่เรียบร้อยแล้ว" เสียงทุ้มเอ่ยบอกพลางจัดการส่งแฟ้มนั่นคืนไปให้อีกคนเมื่ออ่านดูและก็เซนต์มันลงไปเรียบร้อย

"ขอบคุณค่ะ เมอรรี่คริสมาสนะคะ" เสียงหญิงสาวเอ่ยบอกพร้อมกับคว้ากระเป๋าถือของตัวเองเดินกลับออกไป

 

คำทิ้งท้ายที่ทำเอาอีกคนคลี่ยิ้ม

จริงสิ...

 

ปีนี้มีคนสัญญาว่าจะกลับมาพูดคำนี้กับเขาที่บ้านนี่... เจ้าของใบหน้าเรียวคิดพลางนึกถึงอีกคนที่เห็นว่าจะมาถึงพรุ่งนี้อย่างดีใจ... ในเมื่อเขาเองก็ไม่ได้เจอเจ้าตัวมาหลายเดือนแล้วเหมือนกัน นับตั้งแต่คราวก่อนที่กลับมา แต่ก็กลับมาได้แค่ไม่นาน เพราะเจ้าตัวมีกิจกรรมที่ต้องทำตลอดช่วงวันหยุดคราวนั้น

และกลับมาคราวนี้ก็คงอยู่ได้อย่างมากก็ไม่กี่วันเหมือนเดิม...

แต่เอาเถอะ อย่างน้อยก็ดีกว่าไม่กลับมาละนะ...

คิดพลางพาตัวเองเดินกลับขึ้นไปยังชั้นบน เพราะพรุ่งนี้เขาเองก็ยังคงต้องไปทำงานแต่เช้า แล้วถึงจะไปรับใครอีกคนที่จะมาถึงในช่วงเย็น...

ยังไงก็คงต้องไปนอนเอาแรงไว้ก่อน เพราะดูท่ากลับมาคราวนี้ก็คงขอให้เขาพาไปโน่นไปนี่อีกแน่ๆ... เจ้าของใบหน้าเรียวคิดอย่างคาดเดา

.

.

.

แสงไฟจากโคมที่อยู่ด้านนึงของรั้วบ้านในยามดึกส่องสว่างให้เห็นเจ้าของร่างในเสื้อเจ๊กเกตแขนยาวที่เพิ่งพาตัวเองออกจากรถแทกซี่พร้อมกระเป๋าลากใบเล็กมายืนมองเข้าไปในตัวบ้านพลางคลี่ยิ้ม

เจ้าของใบหน้าสวยที่กำลังยกยิ้มเจ้าเล่ห์เมื่อเห็นว่าที่หน้าต่างห้องนอนของใครบางคนนั้นปิดไฟมืดสนิทไปเสียแล้ว...

มือบางจัดการล้วงหาเอาพวงกุญแจในกระเป๋าเป้ของตัวเองออกมา ก่อนจะจัดการไขประตูช่องเล็กนั้นแล้วเปิดเข้าไปอย่างเงียบเชียบ...

 

* * * * * * *

 

"พี่..." เสียงใสเอ่ยเรียกมาพร้อมกับเจ้าของร่างเล็กในชุดนักเรียนที่พาตัวเองวิ่งเข้ามา ดวงตาสดใสที่เคยดูขี้เล่นนั้นตอนนี้ฉายแววอ้อนอยู่ในที

"คราวนี้อยากได้อะไรอีกล่ะ" เสียงทุ้มเอ่ยถามเจ้าของร่างเล็กตรงหน้าไปอย่างเอ็นดู พร้อมกับมือที่ส่งไปไกล่อยู่บนเส้นผมสีดำขลับนั้น

"อยากได้..." ริมฝีปากเล็กเอ่ยบอกค้างเอาไว้ ก่อนจะคลี่ยิ้มสวยออกมา

"หือ ว่าไงอยากได้อะไร?"

"อยากได้พี่ชายคนใหม่"

"หา?!"

"ผมเบื่อพี่แล้วล่ะ ผมจะไปหาพี่คนใหม่แล้ว" เสียงเอ่ยบอกมาพร้อมกับใบหน้าที่มุ่ยลง

"เราพูดอะไรน่ะ?"

"ผมพูดจริงๆนะ ผมไปก่อนล่ะ" เสียงเอ่ยบอกมาพร้อมกับขาที่พาตัวเองถอยห่างออกไป ใบหน้าน่ารักที่กำลังยิ้มไม่ต่างจากทุกทีนั้นกำลังโบกมือลากลับมา ท่าทางที่ทำเอาคนมองตกใจ

"แจจุง"

"แจจุง!"

 

"แจจุง!!!"

 

พลึ่บ เจ้าของร่างที่หลับอยู่ตื่นขึ้นอย่างกะทันหัน ดวงตาเรียวที่กำลังปรับตัวมองเห็นสีหน้าตื่นตระหนกของอีกคนอยู่ในความมืด เจ้าของใบหน้าที่มีเค้าโครงไม่ผิดเพี้ยนไปจากร่างเล็กในความฝันของเขาเมื่อครู่เลย

มือหนารีบฉวยคว้าเอามือของคนที่กำลังจะลุกหนีไปเอาไว้ได้ทัน

"แจจุง" เสียงทุ้มเอ่ยเรียกออกไป แม้มือที่ยังจับข้อมืออีกคนเอาไว้จะรับรู้การมีตัวตน แต่เขาก็ยังไม่มั่นใจมากนักว่านี่มันคือความจริงหรือความฝัน... เพราะในเมื่อตัวจริงยังไม่ได้มีกำหนดกลับมาวันนี้สักหน่อย

"อย่าไป..." เสียงทุ้มหลุดพึมพำต่อเนื่องจากความฝันก่อนหน้าออกมาเบาๆ ดวงตาเรียวมองเจ้าของร่างที่ยืนหลบสายตาอยู่ตรงหน้านั้นพลางพยายามคิดว่านี่มันเป็นความจริงหรือยังหลับฝันอยู่กัน

"เราจะไม่ไปใช่รึเปล่า" เสียงทุ้มเอ่ยถามอีกคนออกไป เจ้าของใบหน้าสวยที่กำลังสบตากลับมา

"อะ..อือ....ไม่ไป..." เสียงเบาเอ่ยบอกออกไป ดวงตาคู่งามกำลังมองสีหน้าของพี่ชายในความสลัวนี้อย่างไม่เคยเห็น ไม่เคยเห็นท่าทางไม่มั่นใจของอีกคนในแบบนี้เอาเสียเลย... แต่นี่ก็คงเป็นอีกด้านที่ทุกคนต้องมี ไม่มีใครจะแข็งแรงและดูปกติอยู่ได้ตลอดเวลา แม้แต่เขาเองก็ตาม เจ้าของใบหน้าสวยที่ยืนอยู่คิด

"ไม่ไป...เพราะผมเพิ่งกลับมาถึง...แล้วจะให้ รีบไปได้ยังไงกัน" เสียงเบาเอ่ยกระซิบออกมาพลางคลี่ยิ้มสวย รอยยิ้มที่ทำเอาอีกคนที่เริ่มตั้งตัวได้ว่าไม่ใช่ความฝันแน่แล้วต้องยิ้มตามออกมา

"ถ้าอย่างนั้นก็ดีแล้ว....แต่...." เสียงทุ้มเอ่ยบอกพลางมองไปยังอีกคน

"?"

"เราแอบเข้ามาทำอะไรในห้องคนอื่นป่านนี้กัน...แล้วไหนว่าจะถึงพรุ่งนี้ยังไงละ" เสียงทุ้มเอ่ยถามออกไปพลางรอคอยคำตอบจากคนที่ยืนหน้าตาเหรอหราอยู่...

"ว่าไง คิดจะทำอะไรไม่ดีหรือไงถึงไม่พูดน่ะ"

"เปล่านะ...ก็แค่...เอาของมาให้ก็เท่านั้นเอง...  แต่ดันมีคนตื่นขึ้นมาก่อนเสียอย