FIRST. [5]

posted on 25 Dec 2008 10:37 by khapp in F-I-R-S-T
 

F I R S T.

Fan fiction.

Yaoi style

YunJae ft. YooSu

 

 

First.......[5]

 

 

ผมว่าหมอนั่นต้องชอบพี่แน่นอน...

 

เสียงคำพูดของชางมินที่ยังคงดังก้องอยู่ในหัวเขามาหลายวัน ทำเอาเจ้าของร่างในเสื้อยืดกางเกงขาสั้นแค่เข่าที่กำลังยืนรดน้ำให้ต้นไม้ในรั้วบ้านตัวเองต้องเหม่อมองไปยังบ้านข้างๆอย่างเลี่ยงไม่ได้...

ชอบเขาอย่างนั้นเหรอ...

คิดอะไรน่ะคิมแจจุง  มันจะเป็นไปได้ยังไงกัน... คำถามเกิดขึ้นพร้อมเจ้าของใบหน้าที่รีบส่ายหัวตัวเองสลัดความคิดพวกนั้นทิ้งไป

 

"พี่ ต้นไม้มันจะจมน้ำตายอยู่แล้ว" เสียงชางมินที่เพิ่งออกมาเอ่ยทักอีกคนเข้าเมื่อเห็นว่าพี่ชายดูจะเหม่อจนน้ำที่เปิดไว้มันท่วมออกมาในส่วนพื้นหินที่ปูไว้แล้ว

"อะ เหวอ จริงด้วย" เสียงแจจุงร้องออกมา ก่อนจะรีบพาตัวเองในรองเท้าแตะฝ่าน้ำเย็นเฉียบนั้นเดินไปปิดก๊อกอย่างทุลักทุเล

"นายจะไปไหนเหรอชางมิน?"

"ผมจะออกไปทำงานพิเศษน่ะ แลกกะกับเพื่อนเอาไว้"

"อ้อ มิน่าละ ถึงไปเร็วกว่าทุกที"

"แล้วพี่จะเอาอะไรรึเปล่า เดี๋ยวขากลับผมเอามาฝาก"

"ไม่ต้องหรอก กลับดึกๆขับรถระวังไว้บ้างก็พอ" เสียงแจจุงเอ่ยบอกไปยังอีกคนที่ตอนนี้สวมหมวกกันน๊อคและพยักหน้ารับกับคำบอกนั้น ก่อนจะสตาร์ทรถแล้วขับหายออกไป พร้อมๆกับประตูบ้านข้างๆที่เปิดออกและเจ้าของร่างสูงที่พาตัวเองออกมา

 

"แจจุง"

"อะ....อะไรเหรอ?" เสียงเอ่ยถามกลับไปทันทีอย่างจำได้ว่าเป็นเสียงของใคร ดวงตาสีเข้มมองไปยังชายหนุ่มอีกคนอย่างประหม่ากว่าทุกที

 

เพราะคำพูดชางมินแท้ๆเลย...

 

"เดี๋ยวเย็นนี้ไปกับพวกชั้นรึเปล่า"

"ไปไหน"

"คังอินมันเลี้ยง"

"ไม่ล่ะ ชั้นว่าชั้นไม่ไปดีกว่า พวกนายไปกันเถอะ"

"อะไรกัน จุนซูก็ไม่ไปคนนึงแล้ว ตกลงงั้นก็มีแค่ชั้นคังอิน แล้วก็ยูชอนสามคนน่ะสิ"

"แต่พวกนายก็ไปกันสามคนประจำไม่ใช่เหรอ?" แล้วถ้าเป็นอย่างนั้นเขาเองก็ไม่ค่อยอยากไปสักเท่าไหร่เหมือนกัน เพราะเขาเองก็ไม่ได้สนิทกับคังอินหรือยูชอนขนาดนั้น

"แต่ชั้นอยากให้นายไปด้วย" เสียงทุ้มเอ่ยบอกออกไปตามธรรมดา แต่มันทำเอาอีกคนนิ่งไป

"ระ...เหรอ......ถ้างั้น..ชั้น...ไปก็ได้"  

"นายพูดจริงเหรอ?"

"อือ"

"ได้เลย ตอนเย็นเจอกัน" เสียงทุ้มเอ่ยบอกอย่างอารมณ์ดีขึ้นทันตา ผิดกับอีกคนที่ยืนขมวดคิ้วคิดต่อไป

มันจะเป็นอย่างที่ชางมินว่าจริงๆน่ะเหรอ... (ช้าได้อีก)

(- -")

 

"อะ ยุนโฮ เดี๋ยวก่อนสิ"

"อะไรเหรอ?"

"คือ... นาย... นายไม่ไปไหนเหรอวันนี้"

"อือ ชั้นก็ออกแค่ตอนเย็นทีเดียวนั่นละ แล้วนายละวันนี้ไม่ต้องเข้าไปมหาลัยแล้วเหมือนกันไม่ใช่เหรอ" เสียงทุ้มเอ่ยบอกออกไปอย่างนึกรู้ เพราะตอนนี้หลายคนก็น่าจะว่างกันมากขึ้นในเมื่อมันเองก็เป็นช่วงท้ายของการเรียนมหาลัยแล้ว

"อือ"

"ฮ่าๆๆ ดีเลย งั้นเดี๋ยวชั้นมานั่งกินข้าวบ้านนายก็แล้วกัน" เสียงทุ้มเอ่ยบอกอย่างร่าเริงก่อนจะหายเข้าบ้านตัวเองไป ทิ้งให้อีกคนยืนคิดกับท่าทางที่ก็เห็นจนชินตาพวกนั้นไปเรื่อยๆ

.

.

.

///////////////////

 

ติ่งต่อง...

เสียงออดถูกกดออกไปพร้อมกับเจ้าของร่างสูงที่พาตัวเองถอยมายืนรออยู่ข้างรถมอเตอร์ไซต์ของตัวเองต่อไป ก่อนที่ไม่นานจะมีแม่บ้านวิ่งหน้าตาตื่นออกมาเปิดประตูให้

"สวัสดีค่ะ มาหาใครคะ" เสียงแม่บ้านเปิดประตูพร้อมกับทักทายชายหนุ่มที่ยืนอยู่อย่างแปลกใจ เพราะไม่คุ้นตากับอีกฝ่ายมากนัก

"จุนซูอยู่รึเปล่า?" เสียงเจ้าของร่างสูงที่ยืนอยู่เอ่ยถามออกไป

"อะ คุณหนูเหรอคะ อยู่ค่ะ เชิญข้างในก่อนสิคะ"

"ไม่ละ ไม่ต้อง แค่เอานี่มาให้ ฝากไปให้ด้วยก็แล้วกัน" เสียงทุ้มเอ่ยบอกพลางจัดการยื่นซองกระดาษเล็กๆไปให้อีกคนที่รับไปอย่างเหวอๆ

"ไม่เข้าไปก่อนจริงๆเหรอคะ"

"ไม่ละ ชั้นจะกลับแล้ว" เสียงยูชอนเอ่ยบอกพลางพาตัวเองกลับไปคร่อมมอเตอร์ไซต์แล้วขับบึ่งออกไปไม่ให้อีกคนได้ท้วงอะไรออกมาอีก

"ใครมาเหรอ?" เสียงใสเอ่ยร้องถามออกมาจากด้านหลังพร้อมกับเจ้าของร่างเล็กที่พาตัวเองออกมาชะเง้อมองซ้ายมองขวาออกไปนอกรั้ว หากแต่ก็ไม่พบใครแล้วนอกจากถนนซอยบ้านที่ว่างเปล่า

"เค้ามาหาคุณน่ะค่ะ ฝากนี่เอาไว้ด้วย" แม่บ้านเอ่ยบอกพลางยื่นซองที่อีกคนเพิ่งฝากไว้ไปให้เจ้าของ จุนซูที่รับซองนั้นไปเปิดดูก่อนจะพบว่ามันมีเงินจำนวนนึงอยู่ในนั้น

"ใครเอามาให้เหรอ?" เสียงจุนซูเอ่ยถามพลางเลิกคิ้วขึ้นอย่างแปลกใจ

"ป้าถามชื่อไม่ทันน่ะค่ะ แต่มากับรถมอเตอร์ไซต์"

"รถมอเตอร์ไซต์" เสียงจุนซูพึมพำทวนคำบอกนั้น

"ยูชอนแน่เลย!"

"ยูชอน?"

"ใช่แล้วเพื่อนชั้นเองล่ะ ป้าไม่เคยเห็นหรอก หมอนั่นไม่ค่อยเฉียดมาแถวนี้น่ะ" เสียงเจ้าของใบหน้าเล็กเอ่ยบอกพลางนึกต่อไปถึงเหตผลที่อีกฝ่ายเอาเงินมาทิ้งไว้ให้เขาแบบนี้.. และไม่นานก็นึกออก

"ค่ารักษาวันนั้นแน่เลย...ฮิๆ เอามาคืนด้วยแฮะ" เสียงใสเอ่ยบอกพลางมองเงินในมือแล้วยิ้มร่า...

ความจริงไม่คืนก็ไม่ได้ว่าสักหน่อย แต่เอามาคืนแบบนี้ เขาเองก็ไม่ขัดศรัทธาละนะ~

"อะ ป้าฮะ เมื่อกี๊หมอนั่นมีรอยช้ำที่แถวๆนี้อยู่อีกรึเปล่าฮะ" เสียงจุนซูเอ่ยถามพลางชี้มือไปแถวๆหน้าผากของตัวเอง

"ไม่นะคะ ป้าไม่เห็นมีเลย"

"อ้อ เหรอฮะ ถ้าอย่างนั้นก็คงหายดีแล้ว" เสียงใสเอ่ยบอกพลางคลี่ยิ้ม เพราะเขาเองก็ไม่ได้เจอยูชอนอีกเลยตั้งแต่วันนั้น และเพราะหลังๆมานี่ต่างคนก็ต่างแทบจะไม่ต้องมีธุระอะไรไปที่มหาลัยกันแล้ว จะเจอกันทีช่วงนี้เลยมีแต่เพราะนัดกันก็เท่านั้น แต่วันนี้เขาก็ดันเบี้ยวนัดเสียอย่างนั้น

แต่ทำไงได้ล่ะ ก็คืนนี้เขาดันต้องไปงานเลี้ยงกับพ่อนี่ เกิดมาเป็นลูกชายคนเดียวแล้วดันน่ารักอีกนี่มันลำบากจริงๆ (เอ่อ)

.

.

.

"โลกกลมชะมัด" เสียงทุ้มของยุนโฮเอ่ยพึมพำออกมาพลางมองเข้าไปยังร้านกึ่งนั่งดื่มที่นัดกับเพื่อนสองคนเอาไว้แล้วพบว่าที่มุมนึงในร้านชั้นบนนั้นมีเจ้าของใบหน้าที่คุ้นตาอยู่ด้วย จีฮุนที่นั่งอยู่อีกชั้นของร้านกำลังทำเอายุนโฮที่มองอยู่นึกอยากเดินไปร้านอื่นแทนจริงๆถ้าไม่ติดว่านัดกับคังอินเอาไว้แล้ว

 

ยังอุตส่าห์จะตามมาหลอกหลอนถึงนี่อีก...

 

"นั่นมันพี่นายนี่"เสียงแจจุงเอ่ยบอกออกมาพลางมองไปยังหญิงสาวที่กำลังแย้มยิ้มให้กับชายหนุ่มอีกคนที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม รอยยิ้มอ่อนหวานของหญิงสาวที่ไม่ได้เห็นบ่อยนักนั้นกำลังทำเอาคนมองรู้สึกแปลกๆ

"อย่าไปสนใจเลย ไปในร้านดีกว่า" ยุนโฮที่สังเกตท่าทางพวกนั้นออกชิงบอกออกมา ก่อนจะรีบลากเอาอีกคนเดินหนีภาพตรงนั้นไปอย่างไม่เข้าใจตัวเอง

นี่เขากำลังกลัวแจจุงเสียใจเหรอ

ความจริงให้เห็นแบบนี้ไปก็น่าจะดีออก

เจ้าของร่างสูงที่ยืนอยู่นึกไม่สบอารมณ์อย่างไม่เข้าใจตัวเอง หากแต่มือนั้นก็ยังดึงอีกคนให้สาวเท้าตามไปยังโต๊ะที่นัดอีกสองคนเอาไว้ ก่อนจะพบว่าสุดท้ายตรงนั้นมีเพียงคังอินเท่านั้นที่นั่งอยู่ลำพัง

"ยูชอนละ?" เสียงทุ้มเอ่ยถามออกไปอย่างแปลกใจที่ไม่เห็นอีกคน

"เดี๋ยวมันคงมามั๊ง" เสียงคังอินเอ่ยบอกออกไป ก่อนจะหันไปยิ้มให้กับอีกคนที่เดินมากับเพื่อนตัวเอง แจจุงที่เขาก็ไม่ได้นึกรังเกียจอะไร แต่ไอ้เพื่อนอีกคนของเขานี่สิ ไม่รู้จะทำหน้าแบบไหนถ้ารู้ว่ายุนโฮมันไม่ได้มาคนเดียวแบบนี้

หากแต่ไม่นานคังอินที่นั่งอยู่ก็ต้องมองไปยังมือของเพื่อนรักที่จับมืออีกคนเอาไว้อย่างไม่วางตาจนยุนโฮที่ยืนอยู่นึกขึ้นได้ รีบผละมือออกมาแล้วพาตัวเองไปทิ้งตัวนั่งอยู่อีกฟากแทน ก่อนที่จะถูกจับผิดไปมากกว่านี้

"ดีเลยชวนกันมาหลายๆคน ชั้นจะได้เสียตังคุ้มหน่อย" เสียงคังอินเอ่ยบอกออกไปอย่างร่าเริง

"แล้ว เลี้ยงเนื่องในโอกาสอะไรเหรอ" เสียงแจจุงถามอีกคนออกไปอย่างแปลกใจ

"ฮ่าๆๆ ก็เราจะจบกันแล้วไม่ใช่เหรอ ชั้นก็เลี้ยงล่วงหน้าไง แล้วที่สำคัญวันนี้มันก็วันแรกที่ชั้นไปทำงานน่ะ"

"ทำงาน?"

"ใช่ ชั้นได้งานแล้ว และก็เริ่มทำงานไปแล้ววันนี้ เลยมาเลี้ยงไง" เสียงคังอินเอ่ยบอกออกมาอย่างนึกภูมิใจ

"หมอนี่ได้งานเงินดีน่ะ มันเลยมาเลี้ยง" เสียงยุนโอบอกแถลงความข้องใจออกมา

"หึหึ ก็ชั้นไม่ขี้งกเหมือนจุนซูนี่หว่า"

"เดี๋ยวชั้นจะไปเล่าให้จุนซูฟังว่านายว่าแบบนี้" เสียงยุนโฮเอ่ยบอกพลางจัดการเทโซจูตรงหน้าลงแก้ว

"เฮ้ย อย่าพูดเชียวนะ เดี๋ยวหมอนั่นจะโกรธชั้นเอา แจจุงก็ด้วยล่ะ นายห้ามพูดรู้รึเปล่า ไม่งั้นเดี๋ยวชั้นโดนหมอนั่นเทศน์เรื่องค่าของเงินแน่ๆ ฮ่าๆๆ" เสียงคังอินบอกไปอย่างอารมณ์ดี ท่าทางที่ทำเอาคนที่ไม่คุ้นตอนแรกเริ่มสบายใจขึ้นบ้าง

"จริงสิ แล้วนี่ นายไม่สั่งอะไรมาเพิ่มละ สั่งได้เลยนะไม่ต้องเกรงใจ" คังอินเอ่ยบอกไปยังอีกคนที่ดูก็รู้ว่ายังไม่ชินนัก

"ไม่ต้องหรอกแค่นี้ก็ยังไม่หมดง่ายๆแน่" เสียงแจจุงบอกพลางมองของกินและเครื่องดื่มบนโต๊ะที่ดูเหมือนจะถูกสั่งมารอเอาไว้ไม่น้อยเลย

"เออ ยุนโฮ เมื่อกี๊ชั้นเห็นพี่สาวคนสวยของแกด้วยว่ะ มากับใครก็ไม่รู้ พี่แกมีแฟนตั้งแต่เมื่อไหร่วะ?" เสียงคังอินเอ่ยถามอีกคนออกมา คำถามที่ทำเอายุนโฮแทบอยากจะคว้าขวดโซจูอุดปากเพื่อนตัวเองไป เพราะเขาอุตส่าห์จะไม่พูดถึงแล้วแท้ๆ

"ไม่รู้ว่ะ เรื่องของพี่ชั้น ปกติชั้นไม่ยุ่งอยู่แล้ว แต่ยั่ยนั่นจะมีแฟนก็ไม่ใช่เรื่องแปลกหรอก อยู่เกาะคานมาถึงป่านนี้สิแปลกกว่า"

"ไอ้บ้า แกนี่ไม่เคยกินเส้นกับพี่แกเลยนะ อยู่บ้านเดียวกันไม่ตีกันตายได้ยังไงวะ นายว่ามั๊ยแจจุง" เสียงคังอินเอ่ยบอกออกมาพลางหันไปขอความเห็นอีกคน

"อะ อือ นั่นสิ" เสียงคนที่ไม่ได้ตั้งใจฟังคำถามนักเอ่ยเออออไปด้วยอย่างขอไปที ท่าทางที่ดูจมลงไปในความคิดของตัวเองจนยุนโฮที่นั่งอยู่ดูออกนั้นแทบอยากจะบีบ